Αϊ μου Γιώργη! (Επί τη εορτή της κγ’ Απριλίου) Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη .

 Ανέτειλε το έαρ· δεύτε ευφρανθώμεν! Εξέλαμψεν η Ανάστασις Χριστού· δεύτε ευφρανθώμεν!
Η του αθλοφόρου μνήμη τους πιστούς φαιδρύνουσα ανεδείχθη.

 Ένθεν μεν ψάλλει η Εκκλησία, συγκαταβατικωτέρα κατά τας ημέρας ταύτας της αναστάσεως του Σωτήρος, παρά την ανωτέραν πνευματικήν έννοιαν τοιούτων παρακελεύσεων· ένθεν δε ο ελληνικός λαός, όστις φαντάζεται πρώτον λεβέντην και αστραπόμορφον νεανίαν τον ήρωα πρόμαχον του Χριστιανισμού, περιβάλλει με όλην την ποίησιν των μακραιώνων ονείρων του, με παμφαείς ακτίνας αφθίτου νεότητος και αϊδίου καλλονής τον Άγιον Γεώργιον.

Αϊ μου Γιώργη αρματολέ και πρώτε καβαλάρη,
αρματωμένε με σπαθί και με χρυσό κοντάρι...

Και ιστορείται δια στίχων επικής απλότητος και ύψους, πως το θεριό εφώλιαζε σιμά εις την βρύσιν, πως απήτει περιοδικώς αιματηρόν φόρον, από τους κατοίκους της πόλεως, πως ερρίπτοντο κλήροι μέλλοντες ν’ αποφασίσωσι περί της δυστυχούς κόρης, ης θα ήτο η σειρά να χορτάση την αδηφάγον απληστίαν του φοβερού θηρίου, πως ο κλήρος έπεσεν επί την βασιλοπούλαν (την Αλεξάνδραν!) και πως ο Άγιος, εισακούσας τας δεήσεις των γονέων, επήλθε, ραγδαίος και αήττητος ιππεύς, εις βοήθειαν της δυσμοίρου νεάνιδος, πως εθανάτωσε τροπαιοφόρος τον απαίσιον δράκοντα, και πως, αναλαβών την βασιλοπούλαν εις τα κάπουλα του αλόγου του, την παρέδωκεν ασινή εις τους βασιλικούς γονείς της.
Α! είναι κρίμα, ότι οι Έλληνες δεν τον επεκαλέσθησαν πέρυσι, πριν ή λάβη μοιραίαν έκβασιν περίστασις παραπλησία!... Αλλά και πάλιν, τις οίδεν αν οι θνητοί βλέπομεν ορθώς τα πράγματα, αν δεν κατοπτρίζονται ανάποδα εις τους οφθαλμούς μας;...Τις οίδεν αν ο κόσμος αυτός, με όλους τους πάγους του Βορρά, ή με τα θάλπη της μεσημβρίας, δεν είναι το αληθές θηρίον;...Αν ο άγγελος του θανάτου, κατ’ εξοχήν τροπαιοφόρος, δεν είναι ο αισιώτερος των αγγέλων;...Και αν, εις τον άλλον κόσμον, η στοργή του ουρανίου πατρός δεν είναι μυριάκις ενθερμοτέρα της στοργής επιγείων γονέων; Τι λέγει το ιερόν Βιβλίον; Κι αβί βε αμί ναδζαβούνι, β’ Αδωνάι α-σπένι (Ο πατήρ μου και η μήτηρ μου εγκατέλιπόν με, ο δε Κύριος προσελάβετό με).

Άγιος Γεώργιος Τροπαιοφόρος: ο μεγαλομάρτυς των Μικρασιατών

Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος, ο επονομαζόμενος από τους μικρασιάτες »Αη Γιώργης ο ωραίος» (Βυζαντινή φορητή εικόνα από τη Μικρά Ασία)

Ο  μεγαλομάρτυρας Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος αποτελεί γόνο της μικρασιατικής γης και συγκεκριμένα της Καππαδοκιας.  Γι’αυτό άλλωστε και είναι απο τους πιο αγαπημένους και περισσότερο τιμώμενους αγίους στη Μικρά Ασία και κατ’επέκταση στις περιοχές όπου εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες στη μητροπολιτική Ελλάδα.

Οι πιο γνωστοί Ναοί του Αγίου Γεωργίου στη Μικρά Ασία ήταν αυτός της Σμύρνης αλλά και των Κυδωνίων.  Στην πατρίδα του Αγίου Γεωργίου , την Καππαδοκια, συναντούμε τις πρώτες αγιογραφίες του εφιππου Αγίου Γεωργίου αλλά και τραγούδια που τον εξυμνούν.

Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου Σμύρνης 1880

Ιερός Ναός Aγίου Γεωργίου Σμύρνης (κατεστράφη κατα την πυρπόληση της Σμύρνης το 1922)

Αγιος Γεωργιος Κυδωνιων

Καππαδοκία – τοιχογραφία του Αγίου Γεωργίου

<iframe width="420" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/88pB24axq1I" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

ΜΟΥΣΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΔΡΑΜΑΣ (2/11/2008)
Βυζαντινή Χορωδία και Ορχήστρα Παραδοσιακής Μουσικής(μαθητές-καθηγητές).
Απόσπασμα από εκδήλωση πρός τιμήν του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ Βαρθολομαίου.

ΑΓΙΕ ΜΟΥ ΓΙΩΡΓΗ
¨Αγιε μου Γιώργη αφέντη μου
κι αφέντη καβαλάρη
αρματωμένε μέ σπαθί
και μέ χρυσό κοντάρι.
¨Αγγελος εισαι στή θωριά
άγιος και στή νιότη
παρακαλώ σε βόηθα μας
άγιε στρατιώτη
Που έχουμε στή χώρα μας
ένα βαθύ πηγάδι
και κατοικάει ο δράκοντας
το τρομερό βυλάνι
Σταλιά νερό δεν έδινε
τόν κόσμο να δροσίσει
αν δέν του επηγαίνανε
άνθρωπο να δειπνήσει
Κι ερίξανε τα μπουλετιά
σε μιά βασιλοπούλα
πού είχε την η μάνα της
μόνη και μοναχούλα.

ΠΗΓΗ

Ο προφήτης Ηλίας και οι Άγιοι Γεώργιος και Δημήτριος

Ο προφήτης Ηλίας και οι Άγιοι Γεώργιος και Δημήτριος

Εικόνα της Σχολής του Νόβγκοροντ 15ος αιώνας

Ο Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος.Εικόνα του τέμπλου της Μονής Γιούρεβ,κοντά στο Νόβγκοροντ

(1130-1140)

Ομιλία του μακαριστού επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτη για τον Άγιο Γεώργιο τον Τροπαιοφόρο.

<iframe width="560" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/NM4w8bYkRrs" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

Ομιλία του π. Αυγουστίνου Καντιώτη για τον Άγιο Γεώργιο τον Τροπαιοφόρο. Το ηχητικό αρχείο είναι από τον ιστότοπο www.impantokratoros.gr.

Η Παναγία,ο Άγιος Νικόλαος και ο Άγιος Γεώργιος σε μια σπάνια εικόνα.

Η Παναγία,ο Άγιος Νικόλαος και ο Άγιος Γεώργιος σε μια σπάνια εικόνα.

15ος αιώνας.Σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο Τετριακώβ

Ο Ιταλός αξιωματικός και η εικόνα του Αγίου Γεωργίου

Όταν πολεμούσαμε το 1940 στην Αλβανία, εναντίον των Ιταλών, που μας επιτέθηκαν χωρίς κανένα λόγο, συνέβη το εξής θαυμαστό.

Οι τσολιάδες συνέλαβαν μαζί με άλλους Ιταλούς και έναν αξιωματικό αιχμάλωτο. Οι Έλληνες στρατιώτες του αφαίρεσαν το πιστόλι, τα κιάλια κ.λ.π. Ο Ιταλός αξιωματικός τα παρέδωσε όλα ευχαρίστως.

Παρέδωσε ακόμη και τις φωτογραφίες της οικογενείας του.

Μια μικρή όμως εικόνα του Αγίου Γεωργίου δεν ήθελε να την παραδώσει με κανένα τρόπο. Τελικά του την πήρανε. Τότε ο Ιταλός αιχμάλωτος ζήτησε να δει τον διοικητή. Όταν τον συνάντησε του μίλησε με ευγενικό τρόπο και τον παρακάλεσε να του επιστρέψουν την εικόνα του Αγίου Γεωργίου.

- Αυτή είναι Ορθόδοξη... τι την θέλεις εσύ, ο παπικός, του είπε ο διοικητής.

- Εγώ, απαντά ο Ιταλός αξιωματικός, όταν οδηγούσα τον λόχο μου εναντίον των Ελλήνων, δεν μπορούσα με κανένα τρόπο να σπάζω τις γραμμές των. Κι αυτό συνέβαινε διότι μπροστά από τις γραμμές τους έβλεπα να τρέχει πέρα δώθε και σε όλη την γραμμή του μετώπου, ένας Καβαλλάρης με άσπρο άλογο. Αυτός μας έφραζε τον δρόμο. Δεν μας άφηνε να προχωρήσουμε.

Στην οπισθοχώρηση μας όμως βρήκα σε ένα μέρος ένα ερημοκκλήσι. Μπήκα μέσα να προσευχηθώ, κι εκεί στο τέμπλο βλέπω αυτό το εικονισματάκι.

Ήταν ακριβώς όπως τον έβλεπα στο μέτωπο! Ήταν ο ίδιος, ο Άγιος, με το άσπρο άλογο που μας εμπόδιζε, και δεν μας άφηνε να προχωρήσουμε προς την Ελλάδα. Τότε την πήρα την εικόνα αυτή μαζί μου και από τότε την έχω σαν φυλαχτό επάνω μου.

Σας παρακαλώ να μου την αφήσετε. Και πράγματι, του την άφησαν.

Πηγή : Αγιορείτικο Βήμα

Ο Ναός του Αγίου Γεωργίου της Καλύβης των Καρτσωναίων

 

Ο Ναός του Αγίου Γεωργίου της Καλύβης των Καρτσωναίων στη Σκήτη της Αγιας Αννης . Η αδελφότητα των Καρτσωναίων ιδρύθηκε από τον ιερομόναχο Γαβριήλ Κάρτσωνα τον Πνευματικό (1876-1956), που καταγόταν από τα Αρφαρά της Μεσσηνίας. Εγκαταστάθηκαν εκεί μαζί με τον γέροντά του Γεράσιμο τον Πνευματικό, που εκοιμήθη το 1914.

πηγή

Η ανασταση του Αγιου Γεωργιου Alanyaς στην Τουρκια

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Ο ιστορικός βυζαντινός ελληνορθόδοξος ναός του Αγίου Γεωργίου, (Hidrellez στα τουρκικά), της πόλης της Αλάνιας, (Αλαγιας), στην μεσογειακή ακτή της Τουρκίας, πρόκειται να αναστυλωθεί και να αποκατασταθεί στην αρχική του μορφή όπως ανακοίνωσε ο ίδιος ο δήμαρχος της πόλης, Adem Murat Yücel.

Σύμφωνα με τις δημοσιογραφικές πληροφορίες, ο ναός αυτός που την τελευταία φορά που είχε ανακαινιστεί ήταν το 1873, σήμερα μετά από 142 χρόνια πρόκειται να ανακαινιστεί και να είναι έτοιμος μέσα σε χρονικό διάστημα τεσσάρων μηνών όπως τόνισε ο δήμαρχος τη πόλης. Ο ναός αυτός λειτουργούσε όπως αναφέρεται στα τουρκικά δημοσιεύματα μέχρι το 1922 σαν ελληνορθόδοξος ναός των Ρωμιών της περιοχής. 

Μετά την μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή των πληθυσμών εγκαταλείφτηκε στην τύχη του και σήμερα παρουσιάζει την μορφή ερειπίων. Το εντυπωσιακό είναι πως ο κόσμος της περιοχής έδειξε μεγάλο ενδιαφέρων για το ιστορικό αυτό κτίσμα και μετά από διάφορες πιέσεις προς τις δημοτικές και πολιτιστικές αρχές αποφασίστηκε να ξεκινήσει με κρατικά κονδύλια οι εργασίες αναστυλώσεως του για να έρθει ξανά στην αρχική του μορφή και να έτοιμος να χρησιμοποιηθεί εκτός από τις λειτουργικές του δραστηριότητες και σαν πολιτιστικό κέντρο.

Ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι οι δηλώσεις των τοπικών παραγόντων που επεσήμαναν την έντονη παρουσία του ελληνορθόδοξου στοιχείου της περιοχής μέχρι το 1922, το οποίο είχε διακριθεί, όπως αναφέρουν οι ίδιοι οι Τούρκοι, στην πολιτιστική και πνευματική άνοδο της πόλης της Αλάνιας. Όλα αυτά βέβαια μέχρι την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1922.

Τώρα όπως αναφέρεται, άλλος ένας ονομαστός ελληνορθόδοξος ναός της Μικράς Ασίας, ο ναός του Αγίου Γεωργίου με μεγάλη παράδοση και σημαντική ιστορική άξια που αναδεικνύει την παρουσία της Ρωμιοσύνης στην νότιο σημερινή Τουρκία, κυριολεκτικά ανασταίνεται με πρωτοβουλία των ίδιων των Τούρκων που αισθάνθηκαν τύψεις για την σημερινή του κατάσταση.

Σημεία των καιρών ;

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

www.nikosxeiladakis.gr

Η ροτόντα του Αγίου Γεωργίου στην Σόφια

Η ροτόντα του Αγίου Γεωργίου βρίσκεται στο κτιριακό σύμπλεγμα "Ларго", πίσω από το ξενοδοχείο Σέρατον της Σόφιας.

Είναι το παλαιότερο σωζόμενο κτίριο της πόλης. Σε ελάχιστη απόσταση έχουν βρεθεί τα απομεινάρια Ρωμαϊκού δρόμου και της αρχαίας πόλης Σαρδικής, από το όνομα της Θρακικής φυλής τωνΣερδών που είχαν εγκατασταθεί εκεί τον 7ο αιώνα π.Χ.. Ερείπια της πόλης βρίσκονται κάτω από πολλά σημαντικά κτίρια της Σόφιας.

Η ροτόντα είναι χτισμένη με κόκκινα τούβλα και χρονολογείται από τον 4ο αιώνα μ.Χ.. Το εσωτερικό της είναι διάσημο για τις τοιχογραφίες του. Έχουν ανακαλυφθεί τρία στρώματα, οι παλαιότερες από τις οποίες χρονολογούνται από τον 10ο αιώνα. Ξεχωρίζουν οι τοιχογραφίες 22 προφητών στον θόλο της εκκλησίας. Είχαν καλυφτεί με μπογιά κατά την διάρκεια της Οθωμανικής κυριαρχίας, όταν η εκκλησία είχε μετατραπεί σε τζαμί, όπως και οι υπόλοιπες τοιχογραφίες του ναού, και αποκαλύφθηκαν ξανά τον 20ο αιώνα.

Η ροτόντα του Αγίου Γεωργίου σε μπροσούρες, εδώ...

ΠΗΓΗ

Ραψάνη: Τίμησε τον πολιούχο της άγιο Γεώργιο τον Νεομάρτυρα

Μεγάλη και εντυπωσιακή ήταν η προσέλευση των πιστών στην πανήγυρη του Αγίου ενδόξου Νεομάρτυρος Γεωργίου, του εκ Ραψάνης, που τελέσθηκε σήμερα στην ορεινή και γραφική Ραψάνη, παρουσία των αρχόντων του τόπου, του Αντιπεριφερειάρχη κ. Δημητρίου Παπαδημόπουλου, της κ. Μαρίας Μαμάρα και του δημάρχου Τεμπών κ. Κωνσταντίνου Κολλάτου, καθώς και πολλών ακόμη τοπικών φορέων.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιγνάτιος μίλησε για τη σπουδαιότητα του μαρτυρίου και της ομολογίας ενός νέου Διδασκάλου, που κατηύθυνε τις ψυχές των μαθητών του στον Ιησού Χριστό και μαρτύρησε σκληρά γιατί δίδασκε την κατά Θεόν παιδεία, μορφώνοντας τον Κύριο στις παιδικές καρδιές τους, διότι εκτελώντας πιστά το χρέος του, ήθελε συγχρόνως να δημιουργήσει γνήσια πρότυπα, αξίες και ιδανικά στα σκλαβωμένα νειάτα της εποχής του.

Στο τέλος δε ευχαρίστησε όλους τους ευλαβείς προσκυνητές, που από εγγύς ή μακράν ανήλθαν στη Ραψάνη για τον εορτασμό του Πολιούχου της, Αγίου Νεομάρτυρος Γεωργίου, του εν Τυρνάβω μαρτυρήσαντος και ιδιαίτερα ευχαρίστησε τους μαθητές και τις μαθήτριες μαζί με τους διδασκάλους τους, από το σχολείο του Πυργετού, που για άλλη μια φορά έδωσαν δυναμικά το παρών τους στον εορτασμό του μεγάλου Προστάτου τους.

orthodoxia.info

Συνέντευξη γερόντισσας Πορφυρίας περί Οσίου Γεωργίου Καρσλίδη [βίντεο]

Η γερόντισσα Πορφυρία,ηγουμένη της Ι.Μ. Αναλήψεως Του Σωτήρος στους Ταξιάρχες Δράμας, μιλά για τον Όσιο Γεώργιο Καρσλίδη τον Ομολογητή εν Δράμα,στην εκπομπή Προσκυνηματικά Μονοπάτια του Ρ/Σ Άγια Μετέωρα

<iframe width="560" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/bwGExO5Edfc" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

ΠΗΓΗ

«Λόγος Εγκωμιαστικός εις νεομάρτυρα Γεώργιον...»

Ευαγγέλου Ψήμα:
 «Λόγος Εγκωμιαστικός εις νεομάρτυρα Γεώργιον...» (απόσπασμα) 

«...Πάλιν Ηπειρώται μετά φιλομαρτύρων πανηγυρίζουσιν. Πάλιν φιλομάρτυρες μετά εορταζόντων ευφραίνονται. Και πάντες την του νεομάρτυρος Γεωργίου μνήμην λαμπρώς τιμώσι και το μαρτύριον αυτού εξόχως γεραίρουσι. Και οι μεν Ηπειρώται τον πολιούχον και προστάτην αυτών Γεώργιον, τον αγιάσαντα δια του μαρτυρικού αίματος την καρδίαν της ευάνδρου Ηπείρου, τα θερυλικά Ιωάννινα, μεγαλοπρεπώς πανηγυρίζουσιν. Οι δε φιλομάρτυρες τον αριστέα και στυλοβάτην της πίστεως νεομάρτυρα, τον κραταιώσαντα την πίστιν και διδάξαντα τον εν ουρανοίς παντάνακτα Θεόν σεμνοπρεπώς εορτάζουσιν...

Δεύτε λοιπόν, και ημείς τοιούτου πανευφήμου μάρτυρος την μνήμην ας εορτάσωμεν και ας ευφημήσωμεν τον μαρτυρικόν αυτού θάνατον. Θάνατον αθανασίας πρόξενον γενόμενον...».

*Ο Ευάγγελος Ψήμας, Μητροπολίτης Ερμουπόλεως του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, γεννήθηκε στο Δελβινάκι το 1905. Το απόσπασμα από τον Εγκωμιαστικό Λόγο που δημοσιεύουμε, τον έναν από τρεις συνολικά που έγραψε για το Νεομάρτυρα Άγιο Γεώργιο, δημοσιεύτηκε στην Αλεξάνδρεια το 1954. 

ΠΗΓΗ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΛΟΦΟΥ ΚΙΛΚΙΣ.

Όπως μαρτυρείται μέσα από τις ιστορικές παραδόσεις του Κιλκίς και κυρίως την έντονη θρησκευτική παράδοση της περιοχής μας εις τον ιερό χώρον του Αγίου Γεωργίου Λόφου Κιλκίς ιδρύεται το 1856 η Ιερά Ανδρώα Μονή. Έκτοτε οι μαρτυρίες επανεμφανίζονται γύρω στο 1950 όπου ο τότε Ιεροκήρυκας Αρχιμανδρίτης Χαρίτων Συμεωνίδης ανήγειρε 40-50 μέτρα από τον ΙερόΝαό. Ανήγειρε 2 οικήματα εις τα οποία παρέμεναν κατά καιρούς οι Ιερομόναχοι οι οποίοι εξυπηρετούσαν τις λατρευτικές ανάγκες της Ιεράς Μονής. Το 1976 εβρίσκομεν δεύτερη επανίδρυση της Ιεράς Μονής με τις ενέργειες του Μακαριστού Μητροπολίτου Αμβροσίου η οποία επιβεβαιώνεται από πράξη του 1992 υπό του Μακαριστού Κυρού Αποστόλου. Η Ιερά Μονή λειτουργεί και πάλι με απόφαση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πολυανής και Κιλκισίου κυρίου Εμμανουήλ ο οποίος έχει
διορίσει προσωρινό ηγουμενοσυμβούλιο αναμένοντας και την έγκριση του εσωτερικού κανονισμού της Ιεράς Μονής που έχει υποβληθεί προς ψήφιση στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος. Ο Ναός χαρακτηριστικό δείγμα της αρχιτεκτονικής των ναών του 19ου

αιώνος είναι λιθόκτιστος ρυθμού τρίκλιτης βασιλικής με υψηλό λιθόκτιστο κωδωνοστάσιο και εντός του Ναού υπάρχει απαράμμιλης τέχνης ξυλόγλυπτο τέμπλο με χαρακτηριστικές εικόνες εξαιρετικής τέχνης του 19ου αιώνος. Αξιόλογος και ο εικονογραφημένος Άμβωνας του Ναού και ο παλαιός Δεσποτικός θρόνος της ίδιας εποχής και τεχνοτροπίας.

Με την ευγενική χορηγία του κ.Γιώργου Εχέδωρου παραθέτουμε μέσα από το βιβλίο του "Μακεδονία, ιστορία του Κιλκίς, έκδοση 2007" την ιστορική διαδρομή του Μοναστηριού :

Ανασκόπηση 
Η κατοίκηση της περιοχής, όπου σήμερα υπάρχει η πόλη Κιλκίς, έγινε στα χρόνια του απώτατου παρελθόντος. Ουδείς γνωρίζει πότε πρωτοκατοικήθηκε, γνωρίζουμε όμως το γιατί. Ο βραχώδης λόφος ο οποίος δεσπόζει της περιοχής, αποτελεί ένα εξαιρετικό, φυσικό οχυρωματικό έργο της φύσης. Είναι κυκλοτερής, απότομος, ηχηρά υψηλός και κυρίως ελεγχόμενος από όλες τις πλευρές του. Επί πλέον από την κορυφή του ελέγχεται μια τεράστια περιοχή που αρχίζει από την ανατολική πεδιάδα του Αξιού μέχρι τις δυτικές παρυφές των Κρουσίων και από τα βόρεια υψώματα του Δυσώρου μέχρι τις προεκτάσεις του όρους Κισσού, που καταλήγουν στις όχθες του Γαλλικού ποταμού.
Η ισχυρή αυτή τοποθεσία πέρα από τα θετικά στοιχεία που συγκεντρώνει για την κατοίκηση της, έχει ωστόσο και το αρνητικό της κραυγαλέας παρουσίας της μέσα στην ήπια κυματοειδή πεδιάδα, όπου κυριαρχεί. Η ενδεχόμενη κατοίκηση του Λόφου Κιλκίς στη διάρκεια των αρχαϊκών χρόνων, εμπεριέχεται μέσα σε ένα ιστορικό μάκρος αλλεπάλληλων καταστροφών του.
Η κατοίκηση μιας τέτοιας τοποθεσίας απαιτεί δύο τουλάχιστον στοιχεία.

 Την ύπαρξη πόσιμου ύδατος και την φυσική οχύρωση του οικισμού. Τα δεδομένα αυτά τα έχει.
Υπήρχανε πηγαία ύδατα, όπως μαρτυρούν οι ιστορικές μαρτυρίες, και σε αυτόν τον πέτρινο λόφο αλλά και γενικότερα στην εγγύτερη περιοχή. (σχετικά: Γιώργου Εχέδωρου: Μακεδονία, ιστορία του Κιλκίς, έκδοση 2007).
Τα αρχαιολογικά ευρήματα που σχετίζονται με το λόφο του Κιλκίς αν και δεν είναι πολλά εντούτοις μαρτυρούν την κατοίκηση της περιοχής στη διάρκεια της αρχαιότητας. Εξάλλου επάνω στον ίδιο το λόφο έχουν βρεθεί αντικείμενα αρχαϊκής περιόδου. Ο χώρος, πάντως, δεν ενδείκνυται για ‘φύλαξη’ από τη φύση, αρχαίων αντικείμενων λόγω της βραχώδους και απότομης κατανομής του.
Η ύπαρξη πόλεων στην περιοχή του Κιλκίς και όχι επί του Λόφου, μας προβληματίζει αλλά συγχρόνως μας δίδει προεκτάσεις για να αντιληφθούμε την οικιστική παρουσία του στον εγγύτερο γεωγραφικό χώρο.
Η ύπαρξη στους νεότερους αιώνες λατρευτικών οικοδομημάτων σε αυτόν, είναι πιστεύουμε, η απάντηση στους προβληματισμούς μας. Η θεμελίωση εξάλλου του ναού του Αγίου Γεωργίου είναι δεδομένη σε παλαιότερα υπολείμματα ναού. Σε αυτό συνηγορούν και τα λιθοδομικά στοιχεία του αλλά και τα ιστορικά δεδομένα.
Εκτενή ανάλυση για τη λατρευτική παρουσία του Λόφου κατά τη διάρκεια των Μέσων Χρόνων αλλά και των υστεροβυζαντινών γίνεται στο αναγραφόμενο βιβλίο του γράφοντος. 

Εφημερίδα 'Εμπρός' 21 Μαρτίου 1901 . Σαράντα δύο οικογένειες της πόλης Κιλκίς θέλουν να ξαναγυρίσουν στην παραδοσιακή Ορθοδοξία. 

Νεότερη περίοδος
Πέρα από την καταστροφή του Κιλκίς στην τρίτη δεκαετία του 19 ου αιώνα από τους Οθωμανούς έχουμε τη μαρτυρία του οδοιπόρου Σχινά, στα 1884, που μας πληροφορεί πως στο λόφο του Κιλκίς υπάρχει ‘μοναστήρι ελληνικό’. Ήταν το ορθόδοξο μετερίζι της πόλης Κιλκίς που τότε, όλος ο οικισμός, δεν αριθμούσε πάνω από οκτακόσιους κατοίκους. Η ύπαρξη του ορθόδοξου στοιχείου, των πατριαρχικών της εποχής, είναι ένα αναμφισβήτητο γεγονός. Οι πατριαρχικοί, δηλαδή οι ορθόδοξοι Έλληνες, κατείχαν τότε, την εκκλησία της Παναγίας της πόλης Κιλκίς και πιο πάνω, στο λόφο, το ναό του αγίου Γεωργίου.
Τότε με την ανοχή των Οθωμανών επεκτάθηκε η δραστηριότητα των ουνιτών. Αυτών δηλαδή που πίστευαν στην ένωση των εκκλησιών και πρέσβευαν ως πνευματικό ηγέτη τους τον Πάπα.
Οι ουνίτες που κάνουν την παρουσία τους στο Κιλκίς από τη δεκαετία του 1860, έχουν ως στόχο να διασπάσουν το χριστιανικό στοιχείο της περιοχής και να στρέψουν ένα μεγάλο μέρος του προς την καθολική εκκλησία, χωρίς να χαθεί το πατροπαράδοτο ορθόδοξο διαδικαστικό στοιχείο.
Αυτό συνέφερε την επικρατούσα οθωμανική εξουσιαστική μηχανή γιατί έσπαγε την χριστιανική ενότητα σε τμήματα και την καθιστούσε, έτσι, αδύναμη.
Περί το 1887 έχουμε την καταστροφή από του ουνίτες του μοναστηριού της Παναγίας στην περιοχή του Γερακαριού, την καταστροφή του ναού της Παναγίας στην πόλη Κιλκίς και βαθμηδόν την κατάληψη του ναού του αγίου Γεωργίου του λόφου.
Κατόπιν όταν ενδυναμώθηκε το βουλγαρικό στοιχείο στην περιοχή, εξέλιπε τελείως η ορθόδοξη κοινότητα και αυξήθηκε η ουνιτική. Γνωστή είναι στην πόλη Κιλκίς η παρουσία των καθολικών με τη μονή των καλογριών και καθολικό ορφανοτροφείο που δημιουργήθηκαν με τις ευλογίες των Οθωμανών.
Στις αρχές του 20ου αιώνα έχουμε την εξολόθρευση του ορθόδοξου στοιχείου με μεθόδους απειλών και φόνων.

Στην περίοδο αυτή συναντούμε δημοσιεύματα στον ελληνικό τύπο που ασχολείται με τα εκκλησιαστικά γεγονότα της πόλης Κιλκίς. Από όπου διαπιστώνουμε τη ρευστότητα που υπήρχε.
Χαρακτηριστικό είναι το δημοσίευμα της εφημερίδας ‘Εμπρός’ της 21 Μαρτίου 1900:
«Εις το περίφημο αυτό Κιλκίσιον 42 οικογένειαι υπέβαλον αιτήσεις προς τον Επίσκοπον Πολυανής κ. Παρθένιον, δι’ ων δηλούσι την απόφασίν των να επανέλθωσιν εις την Ορθοδοξίαν, προσκαλούσι δε την Α. Πανιερότητα εις την πόλιν των.»
Πληροφορούμαστε μάλιστα πως ο Παρθένιος ήρθε στο Κιλκίς, όπου διέμεινε τέσσερις ημέρες για να διοργανώσει πάλι την ορθόδοξη κοινότητα.
Ό, τι όμως ήταν ορθόδοξο, αν δεν το είχαν καταλάβει οι Βούλγαροι σχισματικοί, το ξεθεμελίωσαν και το κατέλαβαν οι ουνίτες, όπως και το ναό του αγίου Γεωργίου του Λόφου Κιλκίς.
Στα 1915
Μετά την απελευθέρωση των εδαφών της Μακεδονίας από τον ελληνικό στρατό στα 1912-13, οι Βούλγαροι σχισματικοί εγκατέλειψαν τις περιοχές που βρίσκονταν υπό ελληνικής κυριαρχίας. Οι ουνίτες όμως επέμεναν στην παραμονή τους θεωρώντας μάλιστα κεκτημένα δικαιώματα όσα άρπαξαν τις περασμένες δεκαετίες στην περιοχή.

Θεωρούσαν μάλιστα και το ναό του Αγίου Γεωργίου του Λόφου Κιλκίς, ως ιδιοκτησία τους, ως περιουσιακό τους στοιχείο.

'Εμπρός' 27 Ιουλίου 1915. Η πράξις των Κιλκισιωτών (για την κατάληψη του ναού του Αγίου Γεωργίου Κιλκίς.) 

Τότε με τα μεγάλα γεγονότα του 1915, όπου συζητιόταν από τις Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής, η παραχώρηση γεωγραφικών εκτάσεων στη Βουλγαρία, οι νέοι κάτοικοι της πόλης Κιλκίς που τότε ήταν οι Στρωμνιτσιώτες, οι Ακαλανιώτες και λίγοι Βιζυηνοί, αντέδρασαν στις φημολογίες αυτές και κατέλαβαν το ναό του Αγίου Γεωργίου του Λόφου, απαιτώντας την κυριαρχία του από τους Ουνίτες.
Τα επεισόδια τότε ήταν πολύ σοβαρά. Για να αποδείξουν την ψεύτικη βουλγαρική υπόσταση της πόλης, δεν δίστασαν να κατεβάσουν τα εικονίσματα του Αγίου Γεωργίου, έξυσαν την κυριλλική γραφή και αναφάνηκε από κάτω η πρωτότυπη ελληνική γραφή τους. Αποδείχθηκε έτσι η μεγάλη ιστορική απάτη.
Μάλιστα, οι αθηναϊκές εφημερίδες της εποχής έγραψαν για τα επεισόδια αυτά του Κιλκίς. Σε σχόλιο της εφημερίδας ‘Εμπρός’, αμέσως μετά τα γεγονότα, τονίζεται η κατάληψη του ‘καθολικού ναού’ του Αγίου Γεωργίου από το ελληνικό στοιχείο και επισημαίνεται η οργή των κατοίκων στα σχέδια των Μεγάλων Δυνάμεων.

ΠΗΓΗ-Από ΕΔΩ

Ἀνήμερα τ’ Ἅγιου Γιώργη τοῦ Χιοπολὶτη στ΄Αϊβαλί(Φ.Κόντογλου)

Φώτης Κόντογλου

Ἀνήμερα τ’ Ἅγιου Γιώργη τοῦ Χιοπολὶτη γινότανε ἡ Λειτουργὶα στό Ἀϊβαλὶ μὲ μεγάλη κατάνυξη, δὲν ἀπόμνησκε σὲ σπίτι κανένας, μήδὲ μικρός, μηδἑ μεγάλος, μὸνε γὲμιζε κείνη μεγάλη ἐκκλησιά ἀπό μὲσα κι ἄπ’ ὅξω. Ὀ δεσπότης κ’ οἱ παπάδες ἤτανε δακρυσμὲνοι, οἱ γυναῐκες καί τά μωρά κλαὶγανε. Κείνη τήν ἡμέρα, ἀπό τὶς δώδεκα ἐκκλησιὲς πού ’χε τ’ Ἀϊβαλὶ, μαζευόντανε στόν ’Άγιο Γιώργη ὅλοι οἱ παπάδες κ’ οἱ ψαλτάδες. Ἐκεῖ πὲρα ἔβλεπες ἓλληνισμό καὶ χριστιανοσύνη. Ἐκεῖ πὲρα ἀνετρὶχιαζε κι ὁ πιό ἀναὶσθητος ἄνθρωπος, κι ὅποιος ἤθελε νά κλάψει, ἐκεῖ πὲρα ἔπρεπε νά βρεθεῖ. Νά κλάψει, καί μαζί ν’ ἀναγαλλιάσει, ὅπως θωροῦσε κεῖνο τό μεγαλεῖο πὸχει ὁ Ὀρθοδοξία ἡ κατατρεγμὲνη κ’ ἡ ματωμὲνη, ἀκούγοντας εἵκοσι ψαλτάδες καί πενήντα κανόναρχους νὰ ψὲλνουνε μιά παλληκαρὶσια ψαλμωδία. Ἀκὸμα κ’ οἰ Τοῦρκοι, φαινόντανε στεναχωρημὲνοι, γιατί ἤτανε καί, κεῖνοι, γεννημὲνοι ἀπό τήν ἴδια τή μάννα, πού μεταδίνει. στά παιδιά της τό πάθος τῆς καρδιᾶς καί κεὶνη τή σπλαχνικιά ἀθωότῆτα πού δὲν βρίσκεται σ’ ἅλλον τόπο.

Αὐτά τά πανηγύρια γινόντανε ἀπό ἀνθρώπους θλιμμὲνους, ἁπάνω σέ μνημόρια ματωμὲνα. Ἡ Ὀρθοδοξία τότες ἤτανε σάν καί κεὶνη τή μάννα τή βασανισμὲνη, πού τήν πονᾶνε τά παιδιά της πιότερο, παρά σάν εἷναι καλοπερασμὲνη. Ἀγάπη ἀληθινή εἷναι μονάχα κείνη πού ’ναι πονεμὲνη ἀγάπη. Ἀπάνου σὲ τὲτοιαν ἀγάπη θεμελίωσε ὁ Χριστός τή γλυκιά τήν πίστη του.

Αὐτοί οἰ ἅνθρωποι, βρὲχανε τό γιατάκι τους μὲ δάκρυα καί πηγαίνανε στήν ἐκκλησιά καί δοξολογούσανε τόν Θεό, π’ ἀξίωσε ν’ ἁγιάσει ἕνας ἄνθρωπος ἁμαρτωλός, πού ζοῦσε ἴσαμε ψὲς ἀνάμεσά τους, καί παράδωσε τό κορμί του κουρμπάνι γιά τήν πίστη μας, ὅπως ὁ Χριστός παράδωσε τό δικό του τό κορμί γιά νά μᾶς ὃείξει τήν ἀληθινή τήν ἀγάπη.