Τετάρτη 20 Ιουλίου 2022

Αγιος Γεώργιος ο εν Τυρνάβω: Ενας έφηβος στη χορεία των νεομαρτύρων

Από τον Γεώργιο Κ. Μακαγιό, φοιτητή Νομικής Α.Π.Θ.



«Ἐν Τυρνάβῳ ἀνθήσας νεομάρτυς Γεώργιε,
τούτῳ τὰ τροφεῖα τοῦ βίου,
μαρτυρίῳ ἀπέδωκας. Τα
ῇ βίᾳ ἀντιστὰς ἀγαρηνῶν,
τὴν πλάνην τούτων ἤλεγξας σοφῶς,
καὶ ἀδίκως δικασθεὶς διὰ τοῦ πυρός,
ἐνδόξως τετελείωσαι»

Τελευταίος στον χορό των Νεομαρτύρων της πόλης του Τυρνάβου είναι ο Άγιος Γεώργιος ο Νέος, ο εν Τυρνάβω μαρτυρήσας, του οποίου η ύπαρξη και το μαρτύριο έγιναν γνωστά πριν λίγους μόλις μήνες, από το άρθρο του μοναχού Συμεών Νεζερίτη στο 3ο τεύχος του περιοδικού
«ΑΧΙΛΛΙΟΥ ΠΟΛΙΣ», τη γνωστή πλέον αυτή έκδοση Μητροπόλεως Λαρίσης και Τυρνάβου. 
Έτσι, χάρη στις άοκνες προσπάθειες του σεβασμιότατου Μητροπολίτου Λαρίσης και Τυρνάβου κ.κ. Ιερωνύμου, ο Τύρναβος απέκτησε ένα πολύτιμο δώρο, έναν ακόμα πνευματικό θησαυρό και άλλη μια αιτία για να καυχάται. Η έρευνα έφερε στο φως άλλον έναν μάρτυρα της πίστεως, ο οποίος παραδόθηκε και ομολόγησε την Ορθοδοξία στα αγιασμένα Τυρναβίτικα χώματα, όπως άλλωστε και οι δύο ήδη γνωστοί Άγιοι Νεομάρτυρες Γεδεών (ο πολιούχος της πόλης) και Γεώργιος (ο διδάσκαλος της Ραψάνης).

Τις πληροφορίες για τον βίο και το μαρτυρικό τέλος του νεοφανούς αυτού Αγίου λαμβάνουμε από μονόφυλλο έγγραφο-επιστολή εντός φακέλου νεομαρτυρολογικών κειμένων της Ιεράς και Σεβασμίας Αγιορείτικης Μονής Παντελεήμωνος (Ρωσικού). Η εν λόγω επιστολή απευθύνεται στον τότε Ηγούμενο της Μονής, π. Γεράσιμο, με σκοπό την πληροφόρησή του περί του μάρτυρος. Για να γίνει δε κατανοητό και το χρονολογικό πλαίσιο συγγραφής του εγγράφου, θα πρέπει να αναφέρουμε πως αυτό σαφώς ενεγράφη κατά την περίοδο Ηγουμενίας του π. Γερασίμου, δηλαδή μεταξύ των ετών 1830 και 1875.

Σύμφωνα με την προαναφερθείσα επιστολή, ο Γεώργιος φέρεται να γεννήθηκε περίπου το 1794 σε κάποιο από τα επτά ή εννέα χωριά, τα οποία βρίσκονταν γύρω από τον Τύρναβο, τα επονομαζόμενα «Κισιρλιά», και κατοικούνταν κυρίως από βάρβαρους Τούρκους. Σε μικρή ηλικία (περίπου δεκαπέντε ετών) αιχμαλωτίστηκε από Οθωμανούς της περιοχής και εξισλαμίσθηκε παρά τη θέλησή του. Από την αιχμαλωσία του, ο Γεώργιος απομακρύνθηκε με τη βοήθεια των γονιών του, οι οποίοι αφού ερεύνησαν και έμαθαν την τύχη του υιού τους, παρακολούθησαν τους Οθωμανούς διώκτες, τον φυγάδευσαν και τον μετέφεραν και πάλι στο χωριό τους.

Ο φόβος, όμως, και πάλι ήταν μεγάλος, καθώς ήταν επικίνδυνο για την τύχη όλου του χωριού να μαθευτεί πως ο Γεώργιος φυγαδεύτηκε στην περιοχή. Στην περίπτωση αυτήν, η καύση ολόκληρου του χωριού ως αντίποινα ήταν κάτι το ιδιαιτέρως πιθανό. Για τον λόγο αυτόν, οι Χριστιανοί γονείς του τον οδήγησαν στον Τύρναβο ελπίζοντας σε ευνοϊκή μεταχείριση από τον Βελή Πασά, γιο του γνωστού Αλή Πασά των Ιωαννίνων, λόγω της αρβανίτικης καταγωγής του.
  Πράγματι, ο Πασάς δέχθηκε να βοηθήσει τον μικρό Ρωμιό, τον κράτησε κοντά του ως «βασιλικόν ῥαγιᾶν» και έδωσε ρητή εντολή να μην τον πειράξει κανείς από τους πρώην διώκτες του. Άμα τη αφίξει αυτών στην πόλη προς αναζήτηση του παιδιού, ο Πασάς «ἀτίμως τούς ἀπεδίωξεν», όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται και στην επιστολή.

 Εκείνοι, κινούμενοι πάντοτε από μένος και θυμό για το χριστιανόπουλο, αφού συγκέντρωσαν το μεγάλο πλήθος των Οθωμανών από τα χωριά της περιοχής, απείλησαν τον Βελή πως αν δεν τους απέδιδε τον Γεώργιο, θα τον κατηγορούσαν ως προδότη στον Σουλτάνο, κατηγορία βαρύτατη για έναν υψηλόβαθμο αξιωματικό του Οθωμανικού Κράτους. Ο Πασάς, προσπαθώντας διπλωματικά να κατευνάσει τον θυμό τους, αποφάσισε να οδηγήσει το νεαρό ελληνόπουλο σε δίκη («βασιλικόν κριτήριον»). 

Εκεί ο Μάρτυρας ομολόγησε την πίστη του στον Ιησού Χριστό και καταφρόνησε γενναιόψυχα τη μωαμεθανική λατρεία προκαλώντας μεγαλύτερο μένος στους αλλόθρησκους που ζητούσαν τη θανατική διά της πυράς καταδίκη του. Ο Βελή Πασάς, μην μπορώντας να αντιταχθεί στο δίκαιο της εποχής που επέβαλε την καύση όποιου καταφρονούσε ή καθύβριζε την πίστη τους ενώπιον του δικαστηρίου, είπε χαρακτηριστικά στον Γεώργιο: «Ἄντε, μωρὲ Γεώργη! Ἔτζι σοῦ ἦτον γραμμένον, νὰ γένῃς Μάρτυρας, νὰ ‘πάγῃς, μωρέ, μὲ τὸν ἅγιόν σας Γεώργη».

 Ο δεκαπενταετής μάρτυρας οδηγείται εν μέσω εμψυχώσεων από τους Αρβανίτες Οθωμανούς προς τον παρακείμενο ποταμό της πόλης, τον λεγόμενο Τιταρήσιο ή Ξηριά (λόγω των μεγάλων χρονικών περιόδων ξηρασίας) ή Σαλαμπριά. Εκεί στήνεται ο στύλος του μαρτυρίου και ο νέος ερωτάται για τελευταία φορά εάν επιλέγει την πίστη στον Αλλάχ ή το μαρτύριο, με τον Γεώργιο να κραυγάζει με τη στεντόρεια φωνή του «Χριστιανός εἶμαι». 
Αμέσως, ο μάρτυρας ασπάζεται τον στύλο και οι Οθωμανοί ανάβουν τα προευπρεπισμένα ξερά θαμνώδη φυτά που υπήρχαν κάτω από αυτόν υπό το βλέμμα τριών «φυλών»: των Οθωμανών εχθρών του Γεωργίου, των Αρβανιτών Τούρκων της περιοχής και των Χριστιανών. Η φωτιά ανάβει για τα καλά και ο γενναίος έφηβος στέκεται εν μέσω των φλογών, αλλ’ ω του θαύματος! Η φωτιά των αλλοθρήσκων δεν τόλμησε να αγγίξει τα μακριά μαλλιά του μάρτυρα, τα οποία υψώθηκαν προς τον ουρανό και όλοι θαύμασαν το μέγα και θαυμαστό γεγονός, κάτι το οποίο επιβεβαιώνεται πλήρως στην επιστολή με την αναφορά πως «οἱ πιστοὶ σκιρτῶντες ἐδόξαζον τὸν Θεόν· ᾯ πρέπει δόξα, τιμὴ καὶ προσκύνησις εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν».

Σήμερα, διακόσια δεκατρία χρόνια μετά την ημέρα εκείνην που ο ουρανός δέχθηκε έναν ακόμα στεφανηφόρο μάρτυρα, τιμούμε για πρώτη φορά τον Άγιο Γεώργιο τον Νέο στην πόλη που έμελλε να αγιάσει με το αίμα του. Ο Τύρναβος αποκτά έτσι ένα ακόμα καύχημα και οι πιστοί έναν νέο πρεσβευτή προς τον Θεό!`

Δευτέρα 25 Απριλίου 2022

Αμφιπρόσωπη εικόνα.Κωνσταντινούπολη. Ο Αγιος Γεώργιος και οι γονείς του Γερόντιος και Πολυχρονία

 




Αμφιπρόσωπη εικονα.Κωνσταντινούπολη. Ο Αγιος Γεώργιος και οι γονείς του Γερόντιος και Πολυχρονία

Για τον άγιο Μεγαλομάρτυρα του Χριστού Γεώργιο



† Αρχ. Γεωργίου Καψάνη

Ευχαριστούμε τον άγιο Γεώργιο, διότι μας έδειξε τι μεγάλο πράγμα είναι να δοθεί ο άνθρωπος ολοκληρωτικά στον Θεό και να του δώσει και την ίδια τη ζωή του. Και πώς ο Θεός δέχεται αυτή τη θυσία, και πώς η θυσία αυτών που δίδονται έτσι στον Θεό γίνεται πηγή αγιασμού για όλο τον κόσμο. Αισθανθήκαμε και πάλι σήμερα ότι ο Μεγαλομάρτυρας του Χριστού προΐστατο της ιεράς μας αγρυπνίας και πανηγύρεως.



Τον ευφημεί η Εκκλησία μεταξύ των άλλων και «ως των αιχμαλώτων ελευθερωτήν». Και, νομίζω, ότι είναι εύκαιρο σήμερα να τον παρακαλέσουμε να μας θεραπεύσει και να μας βοηθήσει να ελευθερωθούμε από δύο αιχμαλωσίες, οι οποίες δυσκολεύουν την πνευματική μας πορεία.

Και η μεν πρώτη αιχμαλωσία είναι η αιχμαλωσία των παθών, η αιχμαλωσία του εγωισμού μας, η οποία δεν μας αφήνει να δοθούμε ολοκληρωτικά στον Θεό, όπως δόθηκε ο άγιος Γεώργιος, και για την οποία αιχμαλωσία χρειάζεται ένας αγώνας ολόκληρης ζωής με ηρωικό πνεύμα. Διότι δεν είναι εύκολο να δεχτεί κανείς τον εαυτό του εμπαθή, ούτε είναι εύκολο να κάνει ένα συνεχή αγώνα για να ξεπεράσει τα πάθη του και να θεραπευτεί από αυτά.

Και η δεύτερη αιχμαλωσία, για την οποία νομίζω ότι αισθανόμαστε την ανάγκη να προσευχηθούμε εμείς οι Ορθόδοξοι Έλληνες, είναι η αιχμαλωσία του αθεϊσμού, ο οποίος σήμερα με θρασύτητα προσπαθεί να αιχμαλωτίσει με ανελεύθερους τρόπους τον Ορθόδοξο λαό μας και να τον αποχριστιανοποιήσει, ώστε να πάψει να είναι λαός του Χριστού, της Παναγίας, του αγίου Γεωργίου και όλων των Αγίων της Πίστεώς μας, και να γίνει ένας λαός άθεος και άθρησκος.

Και μαθαίνουμε με πολλή πικρία ότι αυτές οι προσπάθειες του αθεϊσμού να αποχριστιανοποιήσουν τον λαό μας συνεχίζονται εντατικές, με αποκορύφωμα μία εκπομπή θρασύτατη στην Τηλεόραση την προηγουμένη Κυριακή κατά του Ορθοδόξου Μοναχισμού. Βλέπετε πού χτυπούν οι αθεϊστές; Χτυπούν εκεί που είναι οι πηγές της πνευματικής ανανεώσεως του λαού μας. Εκεί που είναι τα κέντρα της πίστεως και της ευσεβείας.

Αλλά πιστεύουμε ότι η Χάρις του Θεού δεν θα επιτρέψει. Και οι πρεσβείες της Παναγίας και των Αγίων, οι οποίοι φρουρούν αυτόν τον τόπο, δεν θα επιτρέψουν τα άνομα σχέδιά των να επιτύχουν, αλλά αυτά στο αντίθετο μάλλον αποτέλεσμα θα καταλήξουν, διότι ο ευσεβής λαός περισσότερο θα πονέσει την Εκκλησία, περισσότερο θα συσπειρωθεί γύρω από την Εκκλησία του και περισσότερο θα αγωνιστεί υπέρ της Εκκλησίας του.

***

Γι’ αυτό λοιπόν, ας παρακαλέσουμε τον άγιο Γεώργιο σήμερα, που είναι και προστάτης όλων των Ορθοδόξων αλλά και της Ορθοδόξου Ελλάδος, και του οποίου παντού υπάρχουν Εκκλησίες και παρεκκλήσια και εικόνες του, και πανηγύρια του γίνονται. Αλλά και του Αγίου Όρους είναι προστάτης και οροφύλαξ.

Να παρακαλέσουμε να βοηθήσει την Εκκλησία μας, τον πιστό λαό του Κυρίου, να διασκεδάσει βουλάς αθέων, να υψώσει κέρας Χριστιανών Ορθοδόξων και να εμπνεύσει και σε μας πνεύμα αγωνιστικό. Πρώτον μεν στον αγώνα κατά των παθών μας και δεύτερον στον αγώνα για την ομολογία και τη μαρτυρία της Ορθοδόξου Πίστεως, την οποία όλοι μας, και κληρικοί και μοναχοί και λαϊκοί, ιδιαιτέρως στην εποχή μας, έχομε υποχρέωση να φέρουμε ενώπιον Εθνών και αρχόντων του κόσμου τούτου.

Από το βιβλίο: † Αρχιμανδρίτου Γεωργίου, Ομιλίες σε Εορτές Αγίων (των ετών 1981-1991) Β’. Έκδ. Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου, Άγιον Όρος 2016, σελ. 199

Στον Αϊ-Γιώργη τον Κουδουνά

 


Πηγαίνοντας στα Ιεροσόλυμα, διαπιστώνουμε ότι πολλά σπίτια έχουν τοποθετήσει πάνω από την κεντρική θύρα, χαραγμένο σε πέτρα, τον Άγιο Γεώργιο.

Αυτό εξηγείται από το γεγονός ότι σε όλη τη χριστιανική οικουμένη, ο άγιος Γεώργιος είναι ο αγαπημένος άγιος του λαού, αλλά και γιατί καταγόταν η μητέρα του από τη Λύδα της Παλαιστίνης, όπου βρίσκεται ο τάφος του, στα θεμέλια μιας μεγαλόπρεπης Εκκλησίας, αφιερωμένης στο όνομά του. Αυτό είναι το πρώτο προσκύνημα των χριστιανών, που επισκέπτονται τους Αγίους Τόπους.

Εκείνο όμως που ιδιαίτερα μας εκπλήσσει και μας συγκινεί, είναι η "ευλάβεια" που δείχνουν στον Άγιο Γεώργιο οι Μουσουλμάνοι.

 Μια ευλάβεια που ασφαλώς δεν στηρίζεται στη χριστιανική πίστη, αλλά στο δέος και την ελπίδα, ότι είναι ο Άγιος που κάνει πολλά θαύματα και βοηθά όλο τον κόσμο που τον παρακαλεί κι εκείνους ακόμη που δεν είναι χριστιανοί.

Κυρίως λοιπόν τα θαύματα, είναι που κάνουν τόσο προσφιλή και δυνατό σε πνευματική χάρη τον Άγιο Γεώργιο και γι αυτό καταφεύγουν σ' αυτόν, με τόση εμπιστοσύνη οι Μουσουλμάνοι.

Δεν είναι όμως μόνο η Παλαιστίνη, ο τόπος που σέβονται τον Άγιο Γεώργιο οι Μουσουλμάνοι. Είναι και η Κωνσταντινούπολη.

Από τον Αλέξανδρο Μασσαβέτα που είναι δημοσιογράφος, συγγραφέας και ζει στην Κωνσταντινούπολη, παραθέτω μερικά αποσπάσματα, για την εορτή του Αγίου Γεωργίου στις 23 Απριλίου στη Μονή του Αγίου Γεωργίου Κουδουνά.

  Ανήμερα του Αγίου Γεωργίου, στο καράβι για τα Πριγκιπόνησα, ταξίδευαν πολλοί μουσουλμάνοι, για την εορτή του Αγίου Γεωργίου. Ένα αγοράκι που καθόταν δίπλα μου, με ρώτησε σοβαρά προβληματισμένο: 

"Πείτε μου, στον Άκη Γιώργη μιλάμε στον ενικό ή στον πληθυντικό; Πώς είναι το σωστό;"

 "Μπορείς να του μιλήσεις όπως θες και να του ζητήσεις ό,τι θες" είπα στο παιδάκι και του χαμογέλασα. 

"Ανησυχεί πολύ για τη γιαγιά του που είναι άρρωστη και για την αδελφούλα του που πρέπει να εγχειρισθεί" μου είπε η μητέρα του παιδιού. Η οικογένεια άκουσε και μάλιστα στο τζαμί, ότι ο Άη Γιώργης είναι θαυματουργός και έσπευσε να ζητήσει τη βοήθειά του.

Κάθε 23 Απριλίου, συρρέουν χιλιάδες μουσουλμάνοι προσκυνητές στη Μονή του Άη Γιώργη Κουδουνά στην Πρίγκηπο. Μεταξύ έντεκα και δέκα πέντε χιλιάδες την επισκέπτονται ανήμερα της εορτής του. Συνολικά μαζί με τη Μεγάλη Εβδομάδα και τον 15αύγουστο, φτάνουν τις 30.000.

Στην Τουρκία η 23η Απριλίου αποτελεί επίσημη αργία, αφιερωμένη στα παιδιά. Έτσι το πλήθος μπορεί να προσέλθει στο νησί, χωρίς να χρειασθεί να πάρει άδεια από την εργασία του.

Ο ηλικιωμένος Πριγκηπιανός Δημήτρης Μαντατζήογλου, που χαίρει μεγάλης εκτίμησης στη Δημαρχία των Πριγκιποννήσων, μας εξηγεί:

"Σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, οι Μουσουλμάνοι συρρέουν σε χριστιανικές εκκλησίες και αγιάσματα να προσκυνήσουν. Έχουν δε ιδιαίτερη αγάπη στον Άγιο Γεώργιο". "Το φαινόμενο Μουσουλμάνοι να προσκυνούν τον άγιο Γεώργιο, δεν απαντάται μόνο στην Πόλη. Τα μοναστήρια του στην Αίγυπτο, τη Συρία και την Παλαιστίνη, προσελκύουν χιλιάδες"

Για τους πολλούς από τους Μουσουλμάνους αυτούς πιστούς, ο Άη Γιώργης αποτελεί τη μορφή ενός ήρωα, ενός πολεμιστή ενάντια στο κακό και δεν συνδέεται απαραίτητα με τη χριστιανική πίστη. Στην ίδια την Τουρκία, η εορτή του Άη Γιώργη της Πριγκήπου, αποτελεί το μαζικότερο προσκύνημα της χώρας. Χιλιάδες συρρέουν από όλη την Πόλη, αλλά και από την Ανατολία. Πολλά πινακίδια στην είσοδο του ναού, προφυλάσσουν από την ειδωλολατρία.

 Ένα απ αυτά γράφει στα τουρκικά:

"Για να δεχθεί ο Θεός τις προσευχές μας, αρκεί να προσευχηθούμε με καθαρή καρδιά και με αγάπη".  Οι σκηνές μέσα στην εκκλησία είναι πάντα συγκινητικές. Μητέρες με παιδιά, τυφλά ή παράλυτα, ζευγάρια που κρατούνται αμήχανα από το χέρι, νέοι που φιλούν τις εικόνες ευλαβικά και στη συνέχεια σηκώνουν τα χέρια τους σε προσευχή, κατά το μουσουλμανικό τυπικό.

Ιερείς δέχονται τους προσκυνητές, ακούν την ευχή ή την παράκλησή τους, τους βάζουν να σκύψουν κάτω από το Πετραχήλι τους και τους διαβάζουν μια ευχή:

"Την δούλη του Θεού Αϊσέ... τον δούλον του Θεού Χαλίλ... εις το όνομα του Πατρός..."   Ο κ. Απόστολος που σήμερα ζει στη Θεσσαλονίκη κι έρχεται δύο τρεις φορές το χρόνο, για να βοηθήσει τη μονή, μας λέει:

"Πολλοί Ιμάμηδες (Τούρκοι Ιερείς) προτρέπουν τους πιστούς τους να έρθουν να τους διαβάσει ο παπάς, ιδίως αν τα παιδιά τους είναι άρρωστα. Πιστεύουν ότι ο Άγιος είναι θαυματουργός".

"Ήρθαμε να προσευχηθούμε", είπαν η Μιράι και η Νουρ, δασκάλες σε γερμανικό σχολείο της Πόλης.

Πρωτ. Γεώργιος Ατσαλάκης

Δευτέρα 22 Νοεμβρίου 2021

Στον Άγιο Γεώργιο στο Κάιρο!



 Στην απέραντη πόλη του Καΐρου, με πληθυσμό περίπου όσο ολόκληρη η χώρα μας και στην παλιά γειτονιά του, ευρίσκεται ο μεγαλοπρεπής ναός του Αγίου Γεωργίου.

Η μοναδική Ροτόντα που διασώζεται στην Ανατολή. Βρίσκεται δίπλα στο φρούριο της Αιγυπτιακής Βαβυλώνος και στο Κοπτικό Μουσείο και θεωρείται Μοναστήρι. Τα ίχνη του ναού χάνονται στις πρώτες εκατονταετίες του Χριστιανισμού, ενώ ο σημερινός ναός ανεγέρθη το 1909 και τον αγιογράφησε ο μεγάλος Έλληνας ζωγράφος Κων/νος Παρθένης.
Στις Ελληνορωμαϊκές κατακόμβες, κάτω απ’ αυτόν, που στην πραγματικότητα ανακαλύφθηκαν πριν λίγα χρόνια, εκτός από το Νειλόμετρο των Φαραώ που μετρούσαν την στάθμη του Νείλου ποταμού, υπάρχουν τα παρεκκλήσια των Αγίων Σαράντα, Αγίου Ιωάννη, Θεοδώρου και Χριστόφορου. Στον κυρίως ναό ευρίσκεται και η αλυσίδα που, κατά την παράδοση, είχε δεθεί ο Άγιος και που οι προσκυνητές θεωρώντας την θαυματουργή, περιπτύσσονται μ’ αυτήν. Τα θαύματα αφορούν κυρίως, ψυχιατρικές ασθένειες.
Οι προσκυνητές του Αγίου εδώ, είναι κατά 80% Μουσουλμάνοι, που λατρεύουν τον Τροπαιοφόρο και φέρνουν τασιμάρια ζώα και άλλα στη χάρη Του και δέχονται τα θαύματά Του. Οι υπόλοιποι είναι Ορθόδοξοι και Κόπτες. Από το 1825, ενταφιάζονται εδώ οι Πατριάρχες Αλεξανδρείας και δίπλα ευρίσκεται ναός αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου και το αξιόλογο, με μνημειακούς πλέον τάφους, ελληνικό κοιμητήριο. Πολλοί από τους τάφους ανήκουν σε Κρητικές οικογένειες της παλαιότερης Αιγύπτου.
Το πηγάδι της Παναγίας ευρίσκεται στον εξωτερικό χώρο και εδώ, κατά την παράδοση, άντλησε η Θεοτόκος νερό όταν, φεύγοντας από την Αίγυπτο, πέρασαν απ’ αυτό το σημείο.
Το Μοναστήρι, παλαιότερα, συντηρούσε γηροκομείο, νοσοκομείο, πτωχοκομείο και προσέφερε θαυμαστό κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο.
Οι επισκέπτες του Καΐρου αξίζει τον κόπο να πάρουν την ευλογία του Αγίου απ’ αυτόν τον ιερό και θαυματουργό χώρο.







πηγές εδώ και εδώ

Άγιος Γεώργιος - Η αρχαιότερη εκκλησία του Περιστερίου καταρρέει

https://youtu.be/oxdPI229x2k


Το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου στην οδό Λυσία και Οικονομίδου είναι η αρχαιότερη εκκλησία του Περιστερίου και έχει χαρακτηριστεί Μεσαιωνικό Μνημείο. Πρόκειται πέρα από θρησκευτικό μνημείο και πολιτιστικό λόγω της παλαιότητας του.
Ο Άγιος Γεώργιος είναι καταχωρημένος, όπως και άλλοι ναοί, στο έργο του καθηγητή και ακαδημαϊκού Α. Ορλάνδου για τα «Μεσαιωνικά μνημεία της πεδιάδας των Αθηνών». 

Βρίσκεται στο Περιστέρι στην οδό Λυσία και κοντά στην δεξιά όχθη του Κηφισού στο κτήμα του Π. Τζιώτη. Θεωρείται η πιο παλιά εκκλησία του Περιστερίου αφού χτίστηκε τον 16ο αιώνα.
Ως προς την αρχιτεκτονική του το εκκλησάκι είναι βασιλική, δίκλιτη, με ξύλινη στέγη. Έχει διαστάσεις 7,00 Χ 11,75 και έχει στο νότιο κλίτος ημιεξαγωνική αψίδα ιερού. Ο ναός κτίστηκε πιθανότατα πάνω σε αρχαιότερο βυζαντινό από τον οποίο προέρχεται το ακέραιο τέμπλο του ναού, μήκους 3,30 με ένα επιστύλιο με γλυπτή διακόσμηση στο νότιο κλίτος καθώς και θωράκιο εντοιχισμένο στα σκαλοπάτια της εισόδου. Στην κόγχη του ιερού διατηρήθηκε άθικτη η εικόνα της Πλατυτέρας, ενώ στο νότιο τοίχο σώζονται επισκευασμένες εικόνες αγίων όπου διακρίνονται χαράγματα των ετών 1726 και 1728.
Η επιγραφή γράφει «1726 απριλίου 23 Σωφρόνιος μοναχός. 1728 Εν μηνι απρυληου 23 .Ηρθαμαι εδω χαριν του αγηου γεωργηου Σπυρίδων λουκάς κλπ. Χρονολογία του 16ου αιώνος».

Σήμερα η εκκλησία είναι μισογκρεμισμένη σε κακή κατάσταση, με υποστύλωση από σιδερένια υποβοηθητικά στηρίγματα εσωτερικά και εξωτερικά και είναι έτοιμη να καταρρεύσει.
Ο Άγιος Γεώργιος , είναι αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, ένα από τα ελάχιστα ιστορικά μνημεία που συνδέουν το παρελθόν αυτού του τόπου με το σήμερα. Ως τέτοιο δεν μπορεί να αφεθεί στην τύχη του και να καταρρεύσει.
Ελπίζω με την αναφορά μου να προκαλέσω το ενδιαφέρον των υπευθύνων με σκοπό τη διάσωση του ιστορικού Αγίου Γεωργίου Περιστερίου.

Τετάρτη 6 Οκτωβρίου 2021

Ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Χατζῆ-Γεώργιος ὁ ἐκ Φιλαδελφείας



  Ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Χατζῆ-Γεώργιος ὁ ἐκ Φιλαδελφείας καί ἐν Καράτζᾶσοῦ τῆς Ἡλιουπόλεως μαρτυρήσας κατά τό 1794 ἔτος, Ὀκτωβρίου β´. Ἀρνηθείς ἐν θυμῶ τήν τοῦ Χριστοῦ πίστην, ελθῶν εἰς ἐαυτόν, ἥλθε εἰς τό Ἅγιον Ὄρος καί μείνας καιρόν ἐπανήλθε εἰς Καρατζᾶσοῦ, καί ὀμολόγησε τήν εἰς Χριστόν πίστην του. 
Ὁ κριτής διέταξε τήν φυλάκισίν του καί ἔδωσε τήν ἐντολή νά τόν τιμωρήσουν μετά πολλῶν βασάνων, ὅπου τά ἀνήμερα θηρία τόν βασάνισαν η´ ἡμέρας. Ὁ γενναῖος τοῦ Χριστοῦ στρατιώτης, μισοπεθαμένος ὁμολογῶν «Ἐγώ χριστιανός γεννήθηκα, χριστιανός καί θά ἀποθάνω», απεκεφαλίσθει.

πηγή : «Νεομάρτυρες - Τά μυρίπνοα ἄνθη», Ἱερομόναχος Ἀνασταστάσιος, Ἐκδόσεις «Ἑρμηνεία - Ἅγιον Ὄρος»

Τετάρτη 18 Αυγούστου 2021

Θαύμα του Αγίου Γεωργίου-Μάνααααα!!! Μιλάωωω!!!



...Σήμερα, πιάνοντας κουβέντα για την γιορτή του Αγίου,
θυμήθηκα τον φίλο μου, τον Γιώργο Τσιάμη, τον ψαρά από το Βόλο.
Τον έζησα από μικρός.
Έρχονταν με λεωφορείο από το Βόλο με δύο καλάθια και πωλούσε ψάρια στο Βελεστίνο επί 40 χρόνια.
Αργότερα αγόρασε ένα μικρό αυτοκινητάκι κι΄ έρχονταν μ΄αυτό στο Βελεστίνο.Το Βελεστίνο ήταν η "επικράτειά" του.
Φωνή ; χιλιόμετρα μακριά..!.Ο Ψαρααααααάς!!!!
Πάω στην Κάπουρνα Μαγνησίας (Γλαφυραί) να εκκλησιασθώ στην Εκκλησία του Αγίου Γεδεών γιατί εκεί γεννήθηκε ο Άγιος.
Όμως η κεντρική εκκλησία ήταν αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο και την ημέρα εκείνη είχαν "Κουρμπάνι" που στην τουρκική γλώσσα καλείται θυσία.
Μοίραζαν φαγητό και βλέπω απέναντί μου τον ψαρά.
Τον φωνάζω και του λέω :
-" Γιώργο εσύ εδώ ; "
-" Αν δεν είμαι εγώ εδώ ποιός θα είναι ; Σταύρο άκου με προσοχή τι θα σου πω.
Δεν ξέρει κανένας στο Βελεστίνο αυτά που θα σου πω.
Εγώ γεννήθηκα μουγγός, άλαλος.
Η μάνα μου, κάθε χρόνο, μ΄επαιρνε στην αγκαλιά της και με πήγαινε στον Άγιο Νέο Απόστολο, στον Άγιο Λαυρέντιο του Πηλίου.
Δύο βράδια κοιμόμασταν εκεί,έξω από την εκκλησία και παρακαλούσε τον Άγιο όλη νύχτα να μου δώσει τη φωνή.
Αυτό συνεχίσθηκε επί 16 χρόνια.
Το έβαλε με πόνο, πείσμα η μάνα μου να αποκτήσω τη φωνή.

Ένα βράδυ στον 16ο χρόνο σηκώνομαι τη νύχτα κατά τι δύο, πάω μπροστά στην εικόνα του Αγίου Γεωργίου και του λέω :
"Αγιε σε παρακαλώ δός μου τη φωνή για λίγες μέρες να χαρεί η μάνα μου.
Μετά πάρε τη μάνα μου στον Ουρανό και πάρε και τη φωνή μου για πάντα, δεν μ΄ενδιαφέρει.
Δεν βλέπεις πως βασανίζεται 16 χρόνια ; Λυπήσου τη μάνα μου...!!"
"Λοιπόν Σταύρο,"... δεν μπόρεσε να συνεχίσει και τον πιάνουν τα κλάμματα ξανά κλαίγοντας γοερά και με λυγμούς.
Κάποια στιγμή σταμάτησε.
"Σταύρο, που λες εκείνη τη στιγμή ένα ρίγος διαπέρασε το κορμί μου σαν ηλεκτρικό ρεύμα και άρχισα να μιλάω κανονικά όπως όλος ο κόσμος.
Ξυπνάω τη μάνα μου που την είχε πάρει ο ύπνος μπροστά στην εικόνα του Αγίου.
-" Mάνααααα!!! Μάνααααα!!! Μιλάωωω!!!"

και αγκαλιασθήκαμε.
Το τι έγινε;;......!!!

Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις Αυτού!

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ του κ.Σταύρου Παν. Παπαγεωργίου

Τρίτη 6 Ιουλίου 2021

Τζ' Άη Γιωρκή βοήθα μου,μεγάλη σου ειν´ η χάρη



"Τζ' Άη Γιωρκή βοήθα μου,μεγάλη σου ειν´ η χάρη
Συ Στρατηλάτη Άγιε,Άγιε Καβαλάρη"
Ετούτη ειν' η παράκληση στο στόμα των Κυπρίων
Προστάτη μας τον έχουμε,μπροστάρη των Αγίων.

Οι περισσότεροι Ναοί στην Κύπρο μας χτισμένοι
στην Παναγιά μας τάξιμο είναι πρώτα δοσμένοι

Έπειτα από την Παναγιά στον Άη Γιώρκη τάζουν
Ναούς και προσκυνήματα το ονομά του δοξάζουν.

Οκτώ χωριά της Κύπρου μας το όνομά του έχουν
στην χάρη του Αγίου μας οι Κύπριοι προστρέχουν.

Ειν´ της "Κερύνειας" Άγιος,Άγιος του "Συλίκου",
Άγιος του "Σπαθαρικού" τον αγαπούν περίτου
"Κελοκεδάρων" ο Άγιος
"Πέγειας", "Λέυκας", "Καυκάλου"
"Άη Γιωργούδι Τηλλυριάς"
όσο δεν ´χτίσαν άλλου.

Τα Μοναστήρια αριθμεί η χάρη του καμπόσα
τόπους και τοπονύμια,τόσα και άλλα τόσα
Της "Αλαμάνου η Μονή"και του "Μαυροβουνίου "
του "Άη Γιώρκη του Μακρή" και του "Κοντού τ' Αγίου".

"Νικοξυλίτη" η Μονή ,Μονή και του "Πυρκώτη"
"Χαβούζας", "Μαγγάνων η Μονή
μα του "Ρηγάτη πρώτη".

Της Μόρφου ο Ρήγας έταξε να πάρει την καλή του
στ´ Άη Γιώργη τη χάρη του να χτίσει την Μονή του.

Κατά πως λεν οι χωρικοί τα περασμένα χρόνια
σκληρή αρρώστια θέριζε νέους και νιες κι εγγόνια.

Πανούκλα όπως λεγότανε άσκημη είχε όψη
στον Άγιο ορίστηκε 
τη στράτα της να κόψει.

" Του Άη Γιώρκη η παθκιά"έτσι την ονομάσαν
το μέρος που την σκότωσε τον Άγιο δοξάσαν.

" Τ´ Αγίασμα τ´ Άη Γιωρκή"πηγή ευλογημένη
ίαμά μας και φάρμακο η συνταγή δοσμένη.

Τον Στρατηλάτη Άγιο Προστάτη ο Στρατός μας
τον έχει ευλογία του,Σποράρη ο Γεωργός μας.

Τρείς του Νοέμβρη το ´χουμε στην Κύπρο να τιμούμε
τον Άγιο Γεώργιο να τον παρακαλούμε.

Συ ο Σποριάς κι ο Γεωργός απ´το δικό μου χέρι
πάρε το σπόρο που ´φερα πολλή σοδειά να φέρει.

Ρίξε Αγιέ μου τη βροχή ρίξε να σε δοξάσω
κι άλλα φυτά στη χάρη σου να βρω να ονομάσω.

Έχει η άμπελος ως λεν"του Άη Γιώρκη, σταφύλιν"
"πουρνέλλες λεν τ´Άη Γιωρκού"πολλές μες το ζεμπύλιν.

Εισάκουσέ μου Άγιε κι αν γεωργού τη γνώση
δεν έχω την, την πείρα του είθε η ευχή να δώσει.

Σποριάς σαν είσαι πάρε μου απ´της καρδιάς τον πόθο
ετούτο το σαράκι μου μες την ψυχή μου πο ´χω.

Σπόρον ειρήνης Άγιε σπείρε στην Νήσον όλη
ρίξε βροχή και πότισε σε κάθε ένα περιβόλι.

Την Μόρφου μου με τους ανθούς κάνε την να μυρίσει
στο σπίτι του ο προσφυγάς και πάλι να γυρίσει.
Τους ελαιώνες κάρπισε να ξεχειλίζουν λάδι
για τα καντήλια σου μπροστά μεγάλη σου η χάρη.

" Τζ´Άη Γιώρκη βοήθα μου μεγάλη σου ειν´η χάρη
Συ Στρατηλάτη Άγιε Άγιε καβαλλάρη"


Του μηνός Νοεμβρίου 3
Έτη 2020
Ώραν ενδεκάτην πρωινήν
Ποίημα από την προσωπική ποιητική μου συλλογή, συμμετοχής στο Διεθνή Μαραθώνιο Ποίησης, τον Νοέμβριο του 2020
Δέσποινα Αικατερίνης Ανδρέα Τενίζη

Τρίτη 4 Μαΐου 2021

Θαύμα του Αγίου Γεωργίου στον πατέρα Ιωάννη Καλαϊδη



Η ζωή του όλη ήταν νηστεία, αγρυπνία, προσευχή και ταπείνωση. Είχε πολλά βάσανα, πολλές δοκιμασίες, αλλά τα ξεπερνούσε με καρτερικότητα και ταπείνωση. Ο Θεός όμως τον αντάμειψε με πολλά χαρίσματα. Η δυνατή του προσευχή, η διορατικότητά του, ο καλός του λόγος, η ταπείνωσή του τον καθιέρωσαν στα μάτια των πιστών ως άγιο. Θα μπορούσα να μιλώ μέρες για τον π. Ιωάννη, όμως νιώθω μέσα μου ένα γλυκόπικρο συναίσθημα, που μ’ αναγκάζει να περιοριστώ μόνο για 10 λεπτά και 2-3 περιστατικά που έζησα μαζί του.

  Το 1991 όταν στο κτήμα μου την Καλλικράτεια Χαλκιδικής έχτιζα ένα μικρό παρεκκλησάκι προς τιμήν του Αγίου Γεωργίου και με υπόδειξη του πατρός Ιωάννη μετά από ένα τρομακτικό ατύχημα που είχε ο γιος μου, με άδεια την Μητροπόλεως Κασσανδρείας, κι ενώ ήμουν κοσμικός, έρχεται μαζί με την κόρη του Θεοδώρα αργά το απόγευμα και γονατίζει εδαφιαία μέσα στα τσιμέντα και τους σοβάδες και σταυροκοπιέται κλαίγοντας. Όταν σηκώθηκε δεν είχε ίχνος σκόνης. Η κόρη του τον παρακάλεσε να ευλογήσει κι ένα δωματιάκι που είχα για κατοικία. Αφού το ευλόγησε μου λέει: «Παιδί μου εδώ θα γίνονται πολλά θαύματα!». Η σύζυγός μου από τη λαχτάρα της να πάρει την ευλογία του π. Ιωάννη τράβηξε την πόρτα του δωματίου και κλειστήκαμε έξω. Τα κλειδιά ήταν πίσω από την πόρτα. Της είπα «Δεν πειράζει! Θα σπάσω το τζάμι και θα μπούμε!».
 Αυτή όμως, με την αγάπη και την πίστη που είχε και έχει, μου λέει:
 «Όχι! Ο π. Ιωάννης είπε ότι θα γίνονται θαύματα εδώ!». 
Ήταν δεδομένο. Πιανόμαστε από το χέρι και αρχίζουμε το τροπάριο του Αγίου Γεωργίου: «Ως των αιχμαλώτων ελευθερωτής και των πτωχών υπερασπιστής…» και κάνει κλακ η πόρτα και ανοίγει χωρίς καμία επέμβαση.

 Μια άλλη φορά μας καλεί στο σπίτι της η κυρία Θεοδώρα, που κι εδώ κοντά είμαστε, στη Θεσσαλονίκη, επειδή μας ζήτησε ο πατέρας της. O π. Ιωάννης, πίσω από το αυτί είχε μια μεγάλη μαύρη ελιά και του είπαν ότι ήταν καρκίνος. Με παρακάλεσε να φέρω από το εκκλησάκι της Καλλικράτειας λίγο λάδι από την καντήλα του Αγίου Γεωργίου. Πράγματι, το έφερα και το έδωσα. Την άλλη μέρα το πρωί μας παίρνουν τηλέφωνο να ξαναπάμε. Πράγματι η ελιά είχε εξαφανιστεί. Και ζήτησε να μεταβούμε στην εκκλησία για να ευχαριστήσει τον άγιο που λάτρευε. Ήταν μια κρύα, βροχερή μέρα.

 Φτάνοντας στο εκκλησάκι ήμασταν περίπου 10 άτομα. Αρχίσαμε την παράκληση του Αγίου Γεωργίου. Τελειώνοντας μας παρακάλεσε να τον αφήσουμε μόνο του. Οι υπόλοιποι πήγαμε στο δωματιάκι να πιούμε τσάι. Βλέποντας όμως ότι αργεί πήρα μια ομπρέλα και πήγα να τον πάρω. Φτάνοντας στην πόρτα της εκκλησίας τον ακούω να μιλά με κάποιον. Μπαίνοντας τον ρωτώ: 
«Με ποιον μιλάς γέροντα;».
 Κι εκείνος χαμογελώντας μου λέει: 
«Μα με τον άγιο γιέ μου!». Βλέποντάς με να τα χω λίγο χαμένα, μου λέει: «Άκουσε παιδί μου, όταν έναν άγιο τον αγαπάς, προσεύχεσαι σ’ αυτόν, τον υπηρετείς, αργά ή γρήγορα θα σου φανερωθεί. Και θα μιλάς μαζί του, όπως εγώ μιλώ με σένα. Εγώ, στον άγιο Γεώργιο χειροτονήθηκα. Του Αγίου Γεωργίου παντρεύτηκα. Τον Άγιο Γεώργιο υπηρέτησα. Έρχεται πάντα όταν τον επικαλούμαι. Άλλωστε, στην εκκλησία του αγίου Γεωργίου είμαστε και κτήτορα πατρός Γεωργίου».
 Είπα: «Μα εγώ δεν είμαι ιερεύς!».
 «Θα γίνεις, παιδί μου», μου λέει, «θα γίνεις». Χωρίς άλλη κουβέντα πήγαμε στο δωματιάκι.

Απο την Εισήγηση του πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Παγώνη, Αρχιερατικού Ρεντίνης, στην Ημερίδα που διοργανώθηκε, προς τιμήν του αγιασμένου λευίτη του Κυρίου, πατέρα Ιωάννη Καλαϊδη.

iconandlight-εδώ