Τρίτη, 6 Ιουλίου 2021

Τζ' Άη Γιωρκή βοήθα μου,μεγάλη σου ειν´ η χάρη



"Τζ' Άη Γιωρκή βοήθα μου,μεγάλη σου ειν´ η χάρη
Συ Στρατηλάτη Άγιε,Άγιε Καβαλάρη"
Ετούτη ειν' η παράκληση στο στόμα των Κυπρίων
Προστάτη μας τον έχουμε,μπροστάρη των Αγίων.

Οι περισσότεροι Ναοί στην Κύπρο μας χτισμένοι
στην Παναγιά μας τάξιμο είναι πρώτα δοσμένοι

Έπειτα από την Παναγιά στον Άη Γιώρκη τάζουν
Ναούς και προσκυνήματα το ονομά του δοξάζουν.

Οκτώ χωριά της Κύπρου μας το όνομά του έχουν
στην χάρη του Αγίου μας οι Κύπριοι προστρέχουν.

Ειν´ της "Κερύνειας" Άγιος,Άγιος του "Συλίκου",
Άγιος του "Σπαθαρικού" τον αγαπούν περίτου
"Κελοκεδάρων" ο Άγιος
"Πέγειας", "Λέυκας", "Καυκάλου"
"Άη Γιωργούδι Τηλλυριάς"
όσο δεν ´χτίσαν άλλου.

Τα Μοναστήρια αριθμεί η χάρη του καμπόσα
τόπους και τοπονύμια,τόσα και άλλα τόσα
Της "Αλαμάνου η Μονή"και του "Μαυροβουνίου "
του "Άη Γιώρκη του Μακρή" και του "Κοντού τ' Αγίου".

"Νικοξυλίτη" η Μονή ,Μονή και του "Πυρκώτη"
"Χαβούζας", "Μαγγάνων η Μονή
μα του "Ρηγάτη πρώτη".

Της Μόρφου ο Ρήγας έταξε να πάρει την καλή του
στ´ Άη Γιώργη τη χάρη του να χτίσει την Μονή του.

Κατά πως λεν οι χωρικοί τα περασμένα χρόνια
σκληρή αρρώστια θέριζε νέους και νιες κι εγγόνια.

Πανούκλα όπως λεγότανε άσκημη είχε όψη
στον Άγιο ορίστηκε 
τη στράτα της να κόψει.

" Του Άη Γιώρκη η παθκιά"έτσι την ονομάσαν
το μέρος που την σκότωσε τον Άγιο δοξάσαν.

" Τ´ Αγίασμα τ´ Άη Γιωρκή"πηγή ευλογημένη
ίαμά μας και φάρμακο η συνταγή δοσμένη.

Τον Στρατηλάτη Άγιο Προστάτη ο Στρατός μας
τον έχει ευλογία του,Σποράρη ο Γεωργός μας.

Τρείς του Νοέμβρη το ´χουμε στην Κύπρο να τιμούμε
τον Άγιο Γεώργιο να τον παρακαλούμε.

Συ ο Σποριάς κι ο Γεωργός απ´το δικό μου χέρι
πάρε το σπόρο που ´φερα πολλή σοδειά να φέρει.

Ρίξε Αγιέ μου τη βροχή ρίξε να σε δοξάσω
κι άλλα φυτά στη χάρη σου να βρω να ονομάσω.

Έχει η άμπελος ως λεν"του Άη Γιώρκη, σταφύλιν"
"πουρνέλλες λεν τ´Άη Γιωρκού"πολλές μες το ζεμπύλιν.

Εισάκουσέ μου Άγιε κι αν γεωργού τη γνώση
δεν έχω την, την πείρα του είθε η ευχή να δώσει.

Σποριάς σαν είσαι πάρε μου απ´της καρδιάς τον πόθο
ετούτο το σαράκι μου μες την ψυχή μου πο ´χω.

Σπόρον ειρήνης Άγιε σπείρε στην Νήσον όλη
ρίξε βροχή και πότισε σε κάθε ένα περιβόλι.

Την Μόρφου μου με τους ανθούς κάνε την να μυρίσει
στο σπίτι του ο προσφυγάς και πάλι να γυρίσει.
Τους ελαιώνες κάρπισε να ξεχειλίζουν λάδι
για τα καντήλια σου μπροστά μεγάλη σου η χάρη.

" Τζ´Άη Γιώρκη βοήθα μου μεγάλη σου ειν´η χάρη
Συ Στρατηλάτη Άγιε Άγιε καβαλλάρη"


Του μηνός Νοεμβρίου 3
Έτη 2020
Ώραν ενδεκάτην πρωινήν
Ποίημα από την προσωπική ποιητική μου συλλογή, συμμετοχής στο Διεθνή Μαραθώνιο Ποίησης, τον Νοέμβριο του 2020
Δέσποινα Αικατερίνης Ανδρέα Τενίζη

Τρίτη, 4 Μαΐου 2021

Θαύμα του Αγίου Γεωργίου στον πατέρα Ιωάννη Καλαϊδη



Η ζωή του όλη ήταν νηστεία, αγρυπνία, προσευχή και ταπείνωση. Είχε πολλά βάσανα, πολλές δοκιμασίες, αλλά τα ξεπερνούσε με καρτερικότητα και ταπείνωση. Ο Θεός όμως τον αντάμειψε με πολλά χαρίσματα. Η δυνατή του προσευχή, η διορατικότητά του, ο καλός του λόγος, η ταπείνωσή του τον καθιέρωσαν στα μάτια των πιστών ως άγιο. Θα μπορούσα να μιλώ μέρες για τον π. Ιωάννη, όμως νιώθω μέσα μου ένα γλυκόπικρο συναίσθημα, που μ’ αναγκάζει να περιοριστώ μόνο για 10 λεπτά και 2-3 περιστατικά που έζησα μαζί του.

  Το 1991 όταν στο κτήμα μου την Καλλικράτεια Χαλκιδικής έχτιζα ένα μικρό παρεκκλησάκι προς τιμήν του Αγίου Γεωργίου και με υπόδειξη του πατρός Ιωάννη μετά από ένα τρομακτικό ατύχημα που είχε ο γιος μου, με άδεια την Μητροπόλεως Κασσανδρείας, κι ενώ ήμουν κοσμικός, έρχεται μαζί με την κόρη του Θεοδώρα αργά το απόγευμα και γονατίζει εδαφιαία μέσα στα τσιμέντα και τους σοβάδες και σταυροκοπιέται κλαίγοντας. Όταν σηκώθηκε δεν είχε ίχνος σκόνης. Η κόρη του τον παρακάλεσε να ευλογήσει κι ένα δωματιάκι που είχα για κατοικία. Αφού το ευλόγησε μου λέει: «Παιδί μου εδώ θα γίνονται πολλά θαύματα!». Η σύζυγός μου από τη λαχτάρα της να πάρει την ευλογία του π. Ιωάννη τράβηξε την πόρτα του δωματίου και κλειστήκαμε έξω. Τα κλειδιά ήταν πίσω από την πόρτα. Της είπα «Δεν πειράζει! Θα σπάσω το τζάμι και θα μπούμε!».
 Αυτή όμως, με την αγάπη και την πίστη που είχε και έχει, μου λέει:
 «Όχι! Ο π. Ιωάννης είπε ότι θα γίνονται θαύματα εδώ!». 
Ήταν δεδομένο. Πιανόμαστε από το χέρι και αρχίζουμε το τροπάριο του Αγίου Γεωργίου: «Ως των αιχμαλώτων ελευθερωτής και των πτωχών υπερασπιστής…» και κάνει κλακ η πόρτα και ανοίγει χωρίς καμία επέμβαση.

 Μια άλλη φορά μας καλεί στο σπίτι της η κυρία Θεοδώρα, που κι εδώ κοντά είμαστε, στη Θεσσαλονίκη, επειδή μας ζήτησε ο πατέρας της. O π. Ιωάννης, πίσω από το αυτί είχε μια μεγάλη μαύρη ελιά και του είπαν ότι ήταν καρκίνος. Με παρακάλεσε να φέρω από το εκκλησάκι της Καλλικράτειας λίγο λάδι από την καντήλα του Αγίου Γεωργίου. Πράγματι, το έφερα και το έδωσα. Την άλλη μέρα το πρωί μας παίρνουν τηλέφωνο να ξαναπάμε. Πράγματι η ελιά είχε εξαφανιστεί. Και ζήτησε να μεταβούμε στην εκκλησία για να ευχαριστήσει τον άγιο που λάτρευε. Ήταν μια κρύα, βροχερή μέρα.

 Φτάνοντας στο εκκλησάκι ήμασταν περίπου 10 άτομα. Αρχίσαμε την παράκληση του Αγίου Γεωργίου. Τελειώνοντας μας παρακάλεσε να τον αφήσουμε μόνο του. Οι υπόλοιποι πήγαμε στο δωματιάκι να πιούμε τσάι. Βλέποντας όμως ότι αργεί πήρα μια ομπρέλα και πήγα να τον πάρω. Φτάνοντας στην πόρτα της εκκλησίας τον ακούω να μιλά με κάποιον. Μπαίνοντας τον ρωτώ: 
«Με ποιον μιλάς γέροντα;».
 Κι εκείνος χαμογελώντας μου λέει: 
«Μα με τον άγιο γιέ μου!». Βλέποντάς με να τα χω λίγο χαμένα, μου λέει: «Άκουσε παιδί μου, όταν έναν άγιο τον αγαπάς, προσεύχεσαι σ’ αυτόν, τον υπηρετείς, αργά ή γρήγορα θα σου φανερωθεί. Και θα μιλάς μαζί του, όπως εγώ μιλώ με σένα. Εγώ, στον άγιο Γεώργιο χειροτονήθηκα. Του Αγίου Γεωργίου παντρεύτηκα. Τον Άγιο Γεώργιο υπηρέτησα. Έρχεται πάντα όταν τον επικαλούμαι. Άλλωστε, στην εκκλησία του αγίου Γεωργίου είμαστε και κτήτορα πατρός Γεωργίου».
 Είπα: «Μα εγώ δεν είμαι ιερεύς!».
 «Θα γίνεις, παιδί μου», μου λέει, «θα γίνεις». Χωρίς άλλη κουβέντα πήγαμε στο δωματιάκι.

Απο την Εισήγηση του πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Παγώνη, Αρχιερατικού Ρεντίνης, στην Ημερίδα που διοργανώθηκε, προς τιμήν του αγιασμένου λευίτη του Κυρίου, πατέρα Ιωάννη Καλαϊδη.

iconandlight-εδώ

Δευτέρα, 3 Μαΐου 2021

Ένας ήταν και τράβηξε στον Παράδεισο εκατοντάδες

 Ένας ήταν και τράβηξε στον Παράδεισο εκατοντάδες

Αλεξάνδρα, Πολυχρονία, Νίκη, Ανατόλιος, Πρωτολέων, Βίκτωρ, Ακίνδυνος, Ζωτικός, Ζήνωνας, Χριστοφόρος, Σεβιριανός, Θεωνάς, Καισάριος, Αντώνιος, Απολλώ, Ισαάκιος, Κοδράτος και πολλοί άλλοι, άγνωστοι οι περισσότεροι σε μας, μα γνωστοί, αγαπημένοι κι άγιοι στην αγκαλιά του Χριστού μας.

Όλοι έχουν κάτι κοινό: γιορτάζουν το τελευταίο δεκαήμερο του Απρίλη.
Συγκεκριμένα γιορτάζουν από τις 20 ως τις 25 του Απρίλη, δηλαδή γύρω - γύρω από τον Αη Γιώργη το μεγαλομάρτυρα.
Καθόλου τυχαίο, αυτό το τελευταίο.
Γιατί ο άγιος ήταν η αιτία να γνωρίσουν το Χριστό και να δώσουν τη ζωή τους γι' Αυτόν.
Αγία Αλεξάνδρα (21 Απριλίου)

Είναι η αυτοκράτειρα, μία από τις συζύγους του Διοκλητιανού.
Βέβαια, οι ιστορικοί ελάχιστα έως καθόλου ασχολήθηκαν μαζί της, αφού ούτε σε ραδιουργίες της αυλής αναμείχθηκε ούτε με τη ζωή της προκαλούσε.
Και θα παρέμενε τελικά άγνωστη, αν δεν επέλεγε στο τέλος της! 
Εντελώς διαφορετική από τον τραχύ και αδίστακτο αυτοκράτορα σύζυγό της, βλέποντας το μαρτύριο του αγίου Γεωργίου, τον παρακάλεσε να σταματήσει τα μαρτύρια κατά των Χριστιανών.
Ο Διοκλητιανός έξω φρενών την έκλεισε στη φυλακή.
Από εκεί η αυτοκράτειρα παρακαλούσε θερμά το Θεό αν και ποθούσε το μαρτύριο, να μην επιβαρυνθεί η ψυχή του συζύγου της με ένα ακόμα αμάρτημα: της συζυγοκτονίας.
Η δέησή της έγινε δεκτή από το Θεό και η αγία παρέδωσε την ψυχή της μέσα στη φυλακή, δυο μέρες πριν από τη θανάτωση του αγίου Γεωργίου.
Μαζί της πίστεψαν τρεις υπηρέτες της, ο Απολλώ, ο Ισαάκιος και ο Κορδάτος, οι οποίοι βρήκαν μαρτυρικό θάνατο.
 
Αγία Πολυχρονία (23 Απριλίου)
 
Ήταν η μάνα του αγίου, εκείνη που τον βάφτισε σ' ένα μοναστήρι της Αρμενίας κρυφά από τον ειδωλολάτρη σύζυγό της, ο οποίος χάρη στις προσευχές της μεταστράφηκε στο Χριστό.
Κατά τη διάρκεια των βασανιστηρίων του παιδιού της που κράτησαν μήνες ολόκληρους, φρόντιζε η ίδια να μην στερηθεί το Σώμα και το Αίμα του Χριστού.
Γρήγορα οι κινήσεις της έγιναν αντιληπτές από τον Διοκλητιανό, ο οποίος διέταξε τη σύλληψη και τη θανάτωσή της.
Μαρτύρησε την ίδια μέρα με το παιδί της.
Ο άγιος Γεώργιος λίγο πριν μαρτυρήσει εξέφρασε την επιθυμία του στον έμπιστο υπηρέτη του Πασικράτη να ταφεί μαζί με την μητέρα του στην Παλαιστίνη. 
Μάνα και γιος άγιοι κι οι δυο στον ουρανό, έμειναν δίπλα - δίπλα και στη γη, μέχρι τις Σταυροφορίες. Οι Λατίνοι άρπαξαν το ιερό λείψανο της αγίας και το μετέφεραν στη Δύση.

Αγία Νίκη (25 Απριλίου)


Η Νίκη ήταν εθνική. Βλέποντας όμως, όσα θαυμαστά συνέβαιναν κατά το πολύμηνο μαρτύριο του αγίου Γεωργίου, πίστεψε στο Χριστό και μαρτύρησε με αποκεφαλισμό.
 
Η πίστη του αγίου Γεωργίου έγινε αφορμή για να γίνουν χριστιανοί και να μαρτυρήσουν ο πρώην μάγος Αθανάσιος, οι σωματοφύλακες του Διοκλητιανού Ανατόλιος και Πρωτολέων (μαζί με τους στρατιώτες και τους οικείους τους), οι στρατιωτικοί Βίκτωρ και Ακίνδυνος, Ζωτικός και Ζήνωνας, Χριστοφόρος και Σεβιριανός, Θεωνάς, Καισάριος και Αντώνιος και οι συνδέσμιοί του Ευσέβιος, Νέων, Λεόντιος, Λογγίνος, ο γεωργός Γλυκέριος και άλλοι τέσσερις ανώνυμοι.
Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι υπάρχουν ακόμα 57 άγιοι της εκκλησίας μας με το όνομα Γεώργιος.

Επιμέλεια: Υπ.

"Ω Γεώργιε μάρτυς, το γλυκύ πιστοίς πάσι όνομα και πράγμα υπάρχων”



  Ο Γεώργιος, αν δεχόταν την πρόταση τού Διοκλητιανού να αλλαξοπιστήσει θα είχε αλλάξει ο ρους τής Ιστορίας, αλλά δεν θα τον ήξερε σχεδόν κανείς, γιατί θα ήταν άλλος ένας χρήσιμος, πρόθυμος και βολεμένος συστηματίας. Απεναντίας, σήμερα τιμάται σε όλες τις άκρες τής γης, και σχεδόν από όλες τις θρησκείες, περισσότερο από κάθε άλλον Άγιο, ενώ ολόκληρες χώρες τον έχουν για προστάτη τους.
 "Ω Γεώργιε μάρτυς, το γλυκύ πιστοίς πάσι όνομα και πράγμα υπάρχων” .
Χρόνια μας πολλά!
Tip: Αρκεί να ρίχνει ο καθένας μια καλή ματιά στο βίο τού αγίου του για να βγαίνει από όλα τα εκάστοτε διλήμματα τής ζωής του - ειδικά στις εποχές που ζούμε.

Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2020

Ιερεύς π. Γεώργιος Βαλσαμάκης ο ιαματικός. (+27 Οκτωβρίου 1947).



Ιερεύς π. Γεώργιος Βαλσαμάκης (+27 Οκτωβρίου 1947)



 Γεννήθηκε στη 1 Ιανουαρίου 1880, στο Πριμικίρ, Ι. Μ. Νικομήδειας, Μικράς Ασίας. Καταγόταν από Ιερατική οικογένεια, των γονέων "ὧν τὰ ὀνόματα εἰσὶ Ιωάννης Πρεσβύτερος, και Μαλατινή Πεσβυτέρα" , που είχαν 6 τέκνα, εκ των οποίων 2 αξιώθηκαν της Ιερωσύνης.

 Στα νεανικά του χρόνια, σήκωσε τον σταυρό της μετανάστευσης προς την Αμερική, εξ αιτίας των Τσετών. Νυμφεύτηκε το έτος 1903, την Ευστρατία Πριμικυρλίδη και απέκτησαν 4 τέκνα. Σε ηλικία 33 ετών χειροτονήθηκε Ιερεύς, και ανέλαβε την Ενορία του πατέρα του Ιερέως, των Αγίων Θεοδώρων. Το 1922, κατά την Μικρασιατική Καταστροφή, ήλθε στην Ελλάδα. Πρωτίστως, στο Βελεντίνο Βόλου, έπειτα στο Ζυγός Καβάλας, και εν' τέλει, αφού πληροφορήθηκε ότι στο Παλαιοχώρι Παγγαίου υπάρχουν "Κοντοχωριανοί" του, πήγε εκεί και έμεινε έως την κοίμηση του. Μετέτρεψε το Τζάμι που υπήρχε στο Παλαιοχώρι, σε Ορθόδοξο Ναό του Αγίου Αποστόλου Θωμά το 1924, στον οποίο διετέλεσε πρώτος εφημέριος.

 Είχε το ιαματικό χάρισμα, και με την δύναμη της προσευχής του επιτελούσαι πλείστα θαυμαστά σημεία! Είχε μέσα του το Θείο πυρ να καίει πάντοτε και να το μεταδίδει σε όσους έτρεχαν στο πετραχήλι του, πάντοτε με καλοσύνη και παρηγοριά, αφιλοχρήματος και φιλακόλουθος. 

 Προγνώρισε 7 ημέρες πριν, την μέρα και την ώρα της κοιμήσεως του, την οποία ανακοίνωσε στους οικείους του, λέγοντας επίσης, πως θα έπαιρνε μαζί του τον γιο του, Δημήτριο. Την τελευταία εβδομάδα που ήταν στο κρεβάτι, του πήγαν μια βαριά ασθενούσα γυναίκα, την οποία και μόνο που την σταύρωσε, την θεράπευσε! 

 Την Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 1947 και μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας ο τότε εφημέριος του Ι. Ν. Αγίου Γεωργίου π. Παράσχος Τασιούδης, πήγε και τον κοινώνησε στην οικία του, και στις 11:15' παρέδωσε την ψυχή του, στα χέρια του Αγίου Θεού, σε ηλικία 67 ετών. Τρεις ημέρες παρέμεινε η σωρός του στον Ι. Ναό του Αποστόλου Θωμά, ζεστό και εύκαμπτο, περιμένοντας οι δικοί του άνθρωποι, τον στρατιωτικό γιο του "Δημητρό" που όπως είπε "θα τον πάρω μαζί μου". Έτσι έγινε, διότι ερχόμενος προς το χωριό, οι αντάρτες τον φόνευσαν στα Κερδύλια Σερρών. Μόλις μαθεύτηκε ο μαρτυρικός θάνατος του γιου του, έγινε την τρίτη ημέρα η έξοδιος ακολουθία και με πομπή κατευθύνθηκαν στον Ι. Ν. Προφήτη Ηλία, όπου και τάφηκε όπισθεν του Ιερού Βήματος.

Μία γυναίκα που κατοικούσε κοντά στο Ναό, έβλεπε τις τρεις επόμενες ημέρες, τα μεσάνυκτα, μια στήλη φωτός να πέφτει πάνω στο μνήμα του.

Το 1968, με τις ευλογίες του τότε Μητροπολίτου Ελευθερουπόλεως Αμβροσίου, ο υιός του Ιωάννης, ως Πρόεδρος Κοινότητας, μερίμνησε για την ανέγερση του Νέου, σημερινού Καθεδρικού Ι. Ναού Αποστόλου Θωμά, εις μνήμη του Ιερέως πατέρα του.

Είθε ο Πανάγαθος Θεός, δι' ευχών του π. Γεωργίου, να μας χαρίσει το μέγα και πλούσιο Αυτού έλεος!
ΘΕΟΛΟΓΟΣ Μ. ΜΑΣΤΟΡΗΣ

Παρασκευή, 24 Απριλίου 2020

Αφιέρωση της εικόνας του Αγ.Γεωργίου στην Μονή Ζωγράφου από τον Ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας Στέφανο

Αφιέρωση της Άγιας εικόνας από τον Ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας Στέφανο(Άγ.Στέφανος ο Μέγας)ΕΔΩ
09. Mănăstirea Zografu | Sfântul Munte Athos
Στο βορειοδυτικό κίονα, που στηρίζεται και ο τρούλος, είναι αναρτημένη και άλλη εικόνα του Αγίου Γεωργίου , που γι' αυτή υπάρχει η πιο κάτω χειρόγραφη διήγηση στην Μονή Ζωγράφου.

Ο Ηγεμόνας της Μολδοβλαχίας Στέφανος είχε, όπως είναι γνωστό, συνέχεια πολέμους με τους Τούρκους. Κάποτε συγκεντρώθηκαν τα αναρίθμητα Τούρκικα ασκέρια, για να τον αφανίσουν. Όταν είδε ο Στέφανος το πλήθος του εχθρού φοβήθηκε. Αμέσως όμως συνήλθε και με θερμή προσευχή στο Θεό ζήτησε τη βοήθεια του. Στον ύπνο του εμφανίστηκε ο Άγιος Γεώργιος που ήταν λουσμένος σ' ένα λαμπρό θαυμάσιο φως και με μάτια που άστραφταν. Ο Στέφανος αν και κοιμόταν φοβήθηκε πολύ. Τότε ο Άγιος του είπε: «Έχε θάρρος στον Κύριο σου και μη φοβάσαι το πλήθος αυτό. Αύριο συγκέντρωσε όλο το στράτευμα σου και οδήγησε το εναντίον των εχθρών του Χριστού με φωνές πανηγυρικές και σάλπιγγες και θα δεις την δύναμη του Θεού που πάντα σε βοηθά. Για το λόγο αυτό στάθηκα εδώ για να σου αποκαλύψω ποιος θα νικήσει και να σου αναφέρω ότι η δύναμη του Θεού είναι μαζί σου και ότι ακόμα και εγώ θα σε βοηθήσω στην μάχη αυτή. Για όλα αυτά ανακαίνισε την Μονή Ζωγράφου που είναι στο όνομα μου, και που ερημώθηκε. Στείλε μάλιστα και την δική μου εικόνα που έχεις μαζί σου».

Ο Στέφανος πήρε θάρρος από την εμφάνιση του Αγίου και ακόμη από την υπόσχεση που του έδωσε ότι θα τον βοηθούσε με την βοήθεια της θείας χάρης. Αφού μάλιστα έφερε και την άγια εικόνα μαζί του με την φωνή των σαλπίγγων κτύπησε ξαφνικά σαν λαίλαπας τον όγκο των Οθωμανών και τους σύντριψε χωρίς χρονοτριβή.

Ύστερα από λίγο καιρό έστειλε και την άγια εικόνα στο Άγιο Όρος και ανακαίνισε την Μονή Ζωγράφου, σύμφωνα με την θέληση του Αγίου, αφού αφιέρωσε σ' αυτή πολλά αφιερώματα.


Κάποιος Ρώσος συγγραφέας αναφερόμενος στην άγια εικόνα του Αγίου Γεωργίου γράφει τα εξής: «Μέσα στο 15ο αιώνα φάνηκε και άλλος ευεργέτης της Μονής Ζωγράφου, Ο Στέφανος που ήταν επίσημος Ηγεμόνας της Μολδοβλαχίας, και αγωνίστηκε πολλές φορές εναντίον των Οθωμανών νικηφόρα. Όταν τον περικύκλωσαν κάποτε αμέτρητα πλήθη εχθρού σκεφτόταν με ποιο τρόπο θα μπορούσε να σώσει τους περίβολους του φρουρίου. Τότε φάνηκε πάνω στο τείχος η μάνα του που του είπε: ''Δεν θα επιτρέψω ποτέ στους εχθρούς σου ν' ανοίξουν τις πύλες του φρουρίου σου. Αν δεν νικήσεις και δεν μπορέσεις να αντισταθείς σ' αυτούς στο πεδίο της μάχης πολύ λίγη ελπίδα σου απομένει για τους περιβόλους''.Εκείνο, λοιπόν, το βράδυ φάνηκε ο Άγιος Γεώργιος στο συγχυσμένο Στέφανο και του υποσχέθηκε ότι θα νικούσε. Επίσης τον διέταξε να αποστείλει την άγια εικόνα που είχε πάντα μαζί του στην Μονή Ζωγράφου, και να την ανακαινίσει γιατί ήταν ήδη ερημωμένη. Η νίκη έστεψε το Στέφανο που εκπλήρωσε την εντολή του Αγίου Γεωργίου.

Πέμπτη, 23 Απριλίου 2020

Τον δρακοκτόνο λοιπόν Αϊ Γιώργη παρακαλώ την τέχνη να μου μάθει...

Ο Άγιος Γεώργιος σκοτώνει ένα δράκο. Όχι της ιστορίας, μα των αρχέτυπων συμβόλων της ψυχής μου. Γιατί εκτός από την ιστορία εκεί έξω, εκτός τον χρόνο που μετρά το ρολόι του χεριού σου, υπάρχει κι μια άλλη ιστορία που γράφεται στα φύλλα της καρδιάς σου, υπάρχει κι ένας άλλος χρόνος που ονομάζεται ψυχικός. Εκεί λοιπόν μάχομαι καθημερινά με τους δράκους της ύπαρξης μου, τις σκιές που σκοτεινιάζουν το υπαρξιακό τοπίο μου.
Αυτόν λοιπόν τον δράκο σκότωσε και σκοτώνει καθημερινά ο Άγιος Γεώργιος στις ψυχές εκείνων που τον επικαλούνται, τον δράκο που ζει μέσα μου, που χάνεται και απλώνεται στα σκοτάδια της καρδιάς μου και καθημερινά τρομάζει τις επιθυμίες μου, βγάζει φωτιές και καίει τα όνειρα μου, αγριεύει, οργίζεται και προσπαθεί να απελπίσει τον ορίζοντα μου. Να χάσω προσπαθεί τον δρόμο προς την πνευματική ωρίμανση και ολοκλήρωση. Το Χριστό πολεμά μέσα από την ευθύνη μου να υπάρξω ως πρόσωπο.

Τον δρακοκτόνο λοιπόν Αϊ Γιώργη παρακαλώ, την τέχνη να μου μάθει, πως το δαμάζουν εκείνο το θεριό που κατοικεί στα απάτητα τα μερη της ψυχής μου.


Τετάρτη, 22 Απριλίου 2020

Η ζωντανή παρουσία του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου στην βυζαντινή Κωνσταντινούπολη

Από το άλογό του ακούγονταν χλιμιντρίσματα και η εικόνα του Αγίου Γεωργίου του Χαρισίου ή Χαρσίου ανέβλυζε αίμα
Άγιος Γεώργιος: Από Ρωμαίος στρατιωτικός... Άγιος | Alphafreepress.gr
 Όταν έγινε αυτοκράτωρας ο Ανδρόνικος ο Β΄ο Παλαιολόγος (1282-1328), υπήρχε μεγάλη ταραχή στην εκκλησία με τον λατινόφρονα πατριάρχη Ιωάννη Βέκκο (1275-1282) πρωταγωνιστή στη θεήλατη ένωση με τους παπικούς, και στο κράτος με τους λατίνους. Ο βασιλέας ήταν θεοφοβούμενος, αλλά τότε συνέβησαν μεγάλα και παράδοξα σημεία. Είχε για σύμβουλο τον Θεόδωρο Μετοχίτη (1270 – 1332), άνθρωπο πολύ ευλαβή και σπουδαίο όπου και τον έκανε Μέγα Λογοθέτη του παλατιού. Αυτός ανακαίνισε και στόλισε με θαυμάσια ψηφιδωτά, την Μονή της Χώρας. Και τόσο πολύ αγαπούσε αυτή την μονή, που πήγαινε στις αγρυπνίες και προσευχόταν μαζί με τους μοναχούς. 

 Το Σάββατο της Α΄ εβδομάδος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, στην λειτουργία της Κυριακής, όπου μνημονεύονται όλοι οι ορθόδοξοι βασιλείς και πατριάρχες, πήγε και ο Θεόδωρος. Κατά τα μεσάνυχτα έφτασε απεσταλμένος του αυτοκράτορα, που ζητούσε την γνώμη του πάνω σε τούτο: Όταν πήγαν να κοιμηθούν οι φύλακες, οι πελεκυφόροι και ξιφοφόροι, ακούστηκε ένα χλιμίντρισμα που βούιξε όλο το παλάτι. Όλοι απορούσαν και ρωτούσαν ο ένας τον άλλον τι ήταν αυτό το παράδοξο, γιατί πουθενά δεν υπήρχε άλογο εκεί. Δεν είχε σταματήσει ακόμα ο θόρυβος και ακούστηκε και δεύτερο χλιμίντρισμα, δυνατότερο από το πρώτο, τόσο που το άκουσε και ο ίδιος ο αυτοκράτωρ. Και του είπαν ότι προέρχονταν από το άλογο που ήταν ζωγραφισμένο στον ναό της Θεοτόκου της Νικοποιού, κοντά στο παλάτι. Σε αυτό το άλογο είναι καβάλα ο Μεγαλομάρτυς Γεώργιος.

 Ακούοντας όλα αυτά ο Λογοθέτης είπε: Χαίρω μαζί σου ω βασιλεύ, για τα μέλλοντα τρόπαια. Γιατί νομίζω πως αυτό σημαίνει, ότι θα γίνει βασιλική εκστρατεία κατά των Αγαρηνών, που λεηλατούν την Ασία μας. Σαν τα άκουσε αυτά ο βασιλιάς, αμέσως ξαναστέλνει αγγελιαφόρο και του λέει: Συ έτσι που απαντάς, λέγοντάς μου, όπως συνηθίζεις αυτά που χαροποιούν την καρδιά μου, φαίνεσαι να αγνοείς και να μην ξέρεις. Εγώ όμως θα σου πω τι σκέφτομαι πραγματικά, γιατί όπως μου παρέδωσαν οι παππούδες μου, και άλλοτε αυτό το άλογο έκανε το ίδιο χλιμίντρισμα, όταν ο άρχοντας των λατίνων, ο Βαλδουίνος (1204), ήθελε να πάρει την βασιλεύουσα. Τότε και ο πατέρας μου ταράχθηκε πολύ, και το εξέλαβε για κακό σημάδι. Δεν πέρασε πολύ καιρός, και είδε την πόλη να κουρσεύεται από τους Λατίνους.

 Άλλοτε σε ένα δημοτικό κτίριο στον ναό της του Θεού Σοφίας, υπήρχε ιστορημένη σε τοιχογραφία μια εικόνα της Θεοτόκου, που έκλαιγε για πολλές μέρες τόσο, ώστε με σφουγγάρι μάζευαν τα δάκρυα Της, τα οποία κυλούσαν σαν αυλάκι. Ήλθε ο αυτοκράτωρ και προσκύνησε, προστάζοντας στην συνέχεια να ασφαλίσουν τον χώρο. Αμέσως μετά από αυτό, στον ναό του Αγίου Γεωργίου του Χαρισίου ή Χαρσίου, η εικόνα του λαμπρού Μάρτυρος ανέβλυζε αίμα. Βλέποντας όλα αυτά τα σημεία ο Ανδρόνικος πρόσεχε με πολλή ευλάβεια και φόβο Θεού, να μην κάνει αντίθετα προς το θέλημά Του. Και αμέσως κάλεσε σύνοδο για την ενότητα της Εκκλησίας. 
(Ευλογίου Κορυτσάς: Ο Καβαλάρης Άγιος Γεώργιος… εν τη Θράκη, ανάτυπο εκ του 22ου τόμου. Α. Θ. λ.γ. Θ.,

Ο Άγιος Γεώργιος. Τοιχογραφία του 13ου-14ου αιώνα

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.
Ο Άγιος Γεώργιος. Τοιχογραφία του 13ου-14ου αιώνα, από την κρύπτη του αγίου Νικολάου στο χωριό Faggiano κοντά στον Τάραντα.
πηγή

Του Αγίου Γεωργίου στη Σαντορίνη (2020) Από τα μοναστήρια και τις εκκλησίες μέχρι και τις λαογραφικές παραδόσεις

Ιδιαίτερη τιμή και στον Άγιο Γεώργιο γίνεται στη Σαντορίνη. Από την Απάνω Μεριά και την εικόνα με τις σημαίες μέχρι και το θαύμα του Αγίου στο Σκάρο, μέχρι και τον Άγιο Γεώργιο το Θαλασσίτη, η τιμή προς τον Άγιο συνδυάζει λαογραφικά στοιχεία ιστορία  και Πίστη.

  Το σωματείο ορυχοεργατών της Σαντορίνης ονομαζόταν « ο Άγιος Γεώργιος», η ορθόδοξη εκκλησια που υπήρχε πάνω στο ηφαίστειο μέχρι και την έκρηξη του 19ου, τον Άγιο τιμούσε, πλοία της Θηραϊκής ατμοπλοίας και κυρίως των οικογενειών της Οίας  και τόσα άλλα....Είναι δύσκολο να σταχυολογήσεις την απήχηση του Αγίου σε όλη τη θηραϊκή κοινότητα. 
 « Ανάμεσα λοιπόν στα λαογραφικά κεφάλαια της Σαντορίνης, γράφει ο Ματθαίος Μηνδρινός, και το πρόσωπο του Αγίου Γεωργίου του επιλεγομένου τροπαιοφόρου, που εορτάζει στις 23 Απριλίου.  Στο όνομα του υπάρχουν στο νησί πολλοί ναοί με διαφορετικό προσωνύμιο. Έτσι στο χωριό Μέσα Γωνιά είναι ο ναός  του Αγίου Γεωργίου του «Σιδερή» που η χάρη του σιδερώνει τους πιστούς. Στο νησί αξιοσημείωτη μπορεί να θεωρηθεί η σύνδεση του Αγιου Γεωργίου με τα ξόρκια. Στο Εμπορείο λένε: « Αη Γιώργη Καβαλάρη, με σπαθί και με κοντάρι, δος μου το κλειδάκι σου, ν ανοίξω το ματάκι μου, να δω τι έχει μέσα κριθάρι ή σιτάρι ή μαργαριτάρι»

Μέσα Γωνιά 
Ο Άγιος Γεώργης ο Σιδερής ή Σιδερίτης, γιορτάζεται στις 3 του Νοέμβρη, ενώ το φθινόπωρο έχει ήδη μπει για τα καλά, και οι πρώτες βροχές έχουν ξεδιψάσει κάπως την άνυδρη θηραϊκή γη. Το ξωκκλήσι βρίσκεται ανάμεσα σε αναβαθμίδες με κοντές φιστικιές, ένα από τα παραδοσιακά προϊόντα του νησιού, και από τα λίγα δέντρα που βρίσκει κανείς στη Σαντορίνη. Αξιοσημείωτο γεγονός στο πανηγύρι του Άη Γιώργη του Σιδερίτη είναι το κρέμασμα του μπακαλιάρου. Από νωρίς, και κατά τη διάρκεια της λειτουργίας, έξω από εκκλησάκι και πάνω από το ρημίδι, τεντώνονται σκοινιά στα οποία κρεμιούνται μπακαλιάροι παστοί και ρέγγες καπνιστές. Με το πέρας της λειτουργίας ο κόσμος περνάει και σερβίρεται μόνος “ξελουριάζοντας“ το μπακαλιάρο και τη ρέγγα με το χέρι και συνοδεύοντάς τα με άφθονο ντόπιο σαντορινιό κρασί για να ξεπλύνει την αρμύρα τους.


Οία

Η μεγαλοπρεπής εκκλησία του Αγ.Γεωργίου είναι ο δεύτερος ενοριακός ναός της Οίας μετά τον Καθεδρικό ναό "Παναγία Πλατσανή (Ακάθιστος Ύμνος)".  Είναι πολιούχος άγιος του χωριού και δεν
είναι τυχαίο ότι ένα από τα επικρατέστερα αντρικά ονόματα στην Οία είναι Γιώργος και Τζώρτζης προς τιμή του Αγίου!  Το πανηγύρι γίνεται ανήμερα της εορτής του μετά το τέλος της πανηγυρικής θείας λειτουργίας και είναι ένα από μεγαλύτερα παραδοσιακά πανηγύρια της Οίας με πολύ φαγητό και κρασί.   Την παραμονή της εορτής το απόγευμα, ομάδα από άνδρες του χωριού, παίρνουν τα δύο λάβαρα της εκκλησίας: α) την ελληνική σημαία με αποτυπωμένη πάνω τη μορφή του Αγίου και β) τη σημαία του συλλόγου Οιατών εν Αθήναις «Αγ.Γεώργιος» και με την συνοδεία νησιώτικων οργάνων να παίζουν σαντορινιούς σκοπούς, καταλήγουν στη κεντρική πλατεία. Εκεί τους περιμένει συγκεντρωμένος ο κόσμος με τον ιερέα και τους ψαλτάδες. Ουσιαστικά «το γκράξιμο της σημαίας του Αγίου» όπως το αποκαλούν οι Απανωμερίτες πρόκειται μια μορφή "καλέσματος". Οι καμπάνες της Πλατσανής χτυπούν ασταμάτητα καθώς πλησιάζουν οι