δυο κοπέλες τού χωριού
πήγαν κι άναψαν καντήλι
στο ξωκλήσι τ' Αη- Γιωργιού.
Και την Κυριακή το δείλι
με πεσμένα τα φτερά
ξαναφάνηκαν οι φίλοι
παίζοντας τον ταμπουρά.
Σπίτι μου, σπιτάκι μου,
φτωχοκαλυβάκι μου,
τραγουδούσανε οι φίλοι
με χαμόγελο στα χείλη.
Σπίτι μου, σπιτάκι μου,
φτωχοκαλυβάκι μου,
τραγουδάνε, τραγουδάνε
και στην εκκλησιά τραβάνε.
Στις εικοσιτρείς τ' Απρίλη
όλες οι νοικοκυρές
βγήκανε στο παραθύρι
για να δουν διπλές χαρές.
Τέτοια η ζωή μάς δίνει
κι άλλα μεγαλύτερα
κι έζησαν καλά εκείνοι
μα κι εμείς καλύτερα.
....................................................................
Υγ :
Οι παραπάνω θεσπέσιοι στίχοι τού Νίκου Γκάτσου
ανακαλούν έναν κόσμο όπου η ζωή δεν μετριέται με όρους παραγωγικότητας, άγχους ή κοινωνικής επίδοσης, αλλά με όρους εμπειρίας,κοινότητας και υπέρβασης.
Με αφορμή τη φαινομενικά απλή σκηνή ενός χωριού, ο ποιητικός λόγος υψώνει ένα άπειρο σύμπαν αξιών,που αντιμάχεται, σιωπηλά,πότε τη σύγχρονη συνθήκη τής ψυχικής φθοράς
και πότε την κάθε έκφραση ανθρώπινης φιλαυτίας, ναρκισσισμού και ματαιότητας.
Στο κέντρο αυτής τής ποιητικής πραγματικότητα εντοπίζεται, πρωταγωνιστικά,το ξωκλήσι τού Αη-Γιώργη.
Ένα σημείο συνάντησης του ανθρώπου με την έννοια του ιερού μέσα στην ίδια την ιερότητα της φύσης.
Τόσο μικροσκοπικό το ξωκλήσι του Γκάτσου,και συνάμα τόσο δυσθεώρητο και πελώριο,αφού καταφέρνει να μετατρέπεται σε καταφώτεινη αφετηρία διαπόρθμευσης από τη βασανοφόρο γη προς τον ξέγνοιαστο καβαλάρη
και αρχηγέτη ουρανό.
Κι εντός αυτού τού ποιητικού πλαισίου,ιδού και η πράξη ανάμματος του καντηλιού να αποκτά βαθύ συμβολικό βάρος,ξεφεύγοντας κατά πολύ
από μία τυπική,θρησκευτική χειρονομία.
Στα σπλάχνα αυτής τής λιλιπούτειας φλόγας η στεντόρεια πράξη τιμής και μνήμης.
Η απόδοση ιερής ευγνωμοσύνης προς έναν γλυκύτατο κι αξιαγάπητο άγιο που, μέσα από τον μαρτυρικό του βίο,κατάφερε όχι μόνο να υπερβεί την ιστορικότητα και να ενταχθεί στο υπέρλογο πεδίοτής ατραυμάτιστης κι ατρόμακτης αιωνιότητας,αλλά και να εκσφενδονίζει, διαιώνια, στην έντιμη καρδιά βέλη ευαισθησίας,βέλη εγρήγορσης,βέλη αγιομιμητισμού.
Διότι ο Αη - Γιώργης, ο Άη - Γιώργης μας,ο δρακοκτόνος πάνω στο άλογό του,στα σίγουρα, δεν είναι μόνο η γνωστή σε όλους μας εικονογραφική παράσταση.
Πρόκειται για την απόλυτη ενσάρκωση της νίκης τού πνευματικού ( μας ) αγώνα μπροστά στις δυνάμεις τής φθοράς,στους μηχανισμούς τής καταπίεσης,στα δίκτυα τού σκότους.
Σε μια ταυτόχρονη δράση ανάγνωσης,ιδιαίτερη σημασία έχει
και η παρουσία τής κοινότητας των φίλων, οι οποίοι παίζουν μουσική
μέσα στους υπέροχους αυτούς στίχους.
Ο ταμπουράς, τα τραγούδια,και η συλλογική συμμετοχή συγκροτούν το ανεκτίμητο κάδρο μιας βαθιάς ανθρωπολογικής πράξης επανασύνδεσης.
Μέσα από την ψυχαγωγική και όχι διασκεδαστική μουσική,
οι άνθρωποι ξεδιψούν την ψυχή τουςμε τα αθάνατα ύδατα της ποίησης,
"ξαναβγάζοντας τα φτερά τους ",
δηλαδή, ανακτώντας είτε τη χαμένη τους εσωτερική γαλήνη, είτε την ελπίδα τους,είτε το Μεγάλο τους Όνειρο.
Σε αντίθεση με τον σύγχρονο καταθλιπτικό κόσμο τής απομόνωσης και της ατομικότητας,εδώ η ύπαρξη καταξιώνεται και πραγματώνεται μόνο στην κεντρική σκηνή τής παρηγορητικής συνάντησης και στη βαθιά θέρμη τής συλλογικότητας.
Επιπλέον, η επαναλαμβανόμενη φράση του ρεφρέν«Σπίτι μου, σπιτάκι μου,φτωχοκαλυβάκι μου» που εννοείται πως δεν τοποθετείται τυχαία από τον μεγάλο μας ποιητή,χρησιμοποιείται από εκείνον όχι ασφαλώς για να δηλωθεί η φτώχεια με την υλική έννοια,μα για να αναδειχθεί και να επιδιωχθεί ο αμύθητος πλούτος,τής εσωτερικής πληρότητας,της πνευματικής ευτυχίας,και βεβαίως, των ανθρώπινων,ακριβών συναισθημάτων.
Απέναντι στην άνευ προηγουμένου σύγχρονη φτώχια τής αυτοπροβολής, της κατανάλωσης και της κοινωνικής αλαζονείας, ο Γκάτσος προτείνει αναμφισβήτητα έναν κόσμο όπου η ανυπολόγιστη χαρά
γεννιέται από τα τόσο απλά, αλλά σε καμία περίπτωση απλοϊκά πράγματα:
τη Φύση,τη Φιλία,τη Μουσική,την Πίστη,τη Συνύπαρξη.
Με άλλα λόγια, το άνω ποίημα δε γράφτηκε με σκοπό την αναπόληση
ενός «παλιού καλού κόσμου».
Όπως κάθε ποίημα του Γκάτσου έτσι και το συγκεκριμένο δημιουργήθηκε για να λειτουργεί,σε διαχρονικό επίπεδο,ως μια διαρκής υπενθύμιση προς όλους μας,ότι αυτός ο κόσμος μπορεί να ξαναβρεθεί — όχι ως αναπαράσταση, αλλά ως τρόπος ύπαρξης.
Με την πιο εγκάρδια ευχή να ασπαστούμε όλοι μας αυτόν τον κόσμο των θαυμάτων που τόσο εξαίσια περιγράφει η ποιητική πνοή τού μεγάλου μας ποιητή.
Τούτος ο κόσμος υπομονετικά κι αγαπητικά περιμένει τον καθένα μας,
και μάς καλεί για να προσφέρει, απλόχερα,τα αξόδευτα χάδια του
μέσα από το αστείρευτο φιλόστοργο τής θεϊκής τού αγκάλης.
Πανέμορφοι άνθρωποι,έτη αιώνια κι ευλογημένα στις εορτάζουσες και εορτάζοντες.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου