Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017

Eικόνα με τους έφιππους στρατιωτικούς αγίους

Image may contain: 2 people, outdoor
Eικόνα με τους έφιππους στρατιωτικούς αγίους Γεώργιο, Δημήτριο, Θεόδωρο Tήρωνα και Θεόδωρο Στρατηλάτη του φημισμένου ζωγράφου Mιχαήλ Δαμασκηνού (δεύτερο μισό του 16ου αι.).

Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Να ξέρετε όμως Πατέρες, ότι ο Άγιος Γεώργιος ο Τροπαι­οφόρος έχει ένα κοντάρι τρία μέτρα!

Image may contain: 1 person
Να ξέρετε όμως Πατέρες, ότι ο Άγιος Γεώργιος ο Τροπαι­οφόρος έχει ένα κοντάρι τρία μέτρα! Και όσους του πάνε ενάντια, θα τους αρχίσει με αυτό το κοντάρι!
Αποτέλεσμα εικόνας για Γερο-Χαράλαμπος ο κομποσχοινάς

Γερο-Χαράλαμπος ο κομποσχοινάς(†18-2-1998)

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ - Χωριό Μπετζαλλά - Ελ Χάντερ


ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ - Χωριό Μπετζαλλά - Ελ Χάντερ.
ΕΛΛ.ΟΡΘ. ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ.
Ηγούμενος: αρχιμανδρίτης Ανανίας, εκ Κρήτης.


Η Μονή αυτή του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, βρίσκεται νοτιοδυτικά, μετά από την Βηθλεέμ της Ιουδαίας, στο δρόμο προς τη πόλη της Χεβρώνας.
Η περιοχή ονομάζεται "Αλ Χάντερ", που είναι ένα αραβικό προσωνύμιο του Άη Γιώργη. Το χωριό αυτό κατοικείται εξ ολοκλήρου μόνον από μουσουλμάνους. Δεν έχει ούτε έναν χριστιανό η περιοχή. Η μονή αυτή κτίστηκε γύρω στα 1400 μ.Χ. Στο χώρο αυτό που είναι το μοναστήρι, ήταν τα κτήματα και υποστατικά της Αγίας Πολυχρονίας, μητέρας του Αγίου Γεωργίου.

Η περιοχή ήταν γεμάτη αμπέλια και ελιές, και συνεχίζει να έχει μέχρι σήμερα. Το λυπηρό είναι ότι ελάχιστοι, μην πω καθόλου, προσκυνητές επισκέπτονται το Προσκύνημα αυτό. Είναι κρίμα στο ότι δεν φαίνεται εκεί η χριστιανική παρουσία, με εξαίρεση μόνον τις Κυριακές, όπου αραβόφωνοι χριστιανοί ορθόδοξοι, από τη Βηθλεέμ, από τη πόλη της Μπετζάλλας, και μερικοί από το Μπετ Σαχούρ - Χωριό των Ποιμένων, εκκλησιάζονται εκεί. Όλες τις άλλες μέρες κανείς δεν φαίνεται στο μοναστήρι αυτό, ούτε Έλληνες προσκυνητές, ούτε Ρώσοι, ούτε Ρουμάνοι, ούτε καμία άλλη εθνικότητα.

Οπότε οι αλλόπιστοι/αλλόθρησκοι παίρνουν το δικαίωμα να θεωρούν μόνον δικό τους το μέρος αυτό. Είναι αδικημένο το συγκεκριμμένο προσκύνημα, όπως επίσης και η Μονή του Οσίου Ονουφρίου στον Αγρό του Κεραμέως, στα Ιεροσόλυμα. Είναι δύο σπουδαία μοναστήρια, που οι προσκυνητές δεν πάνε. Δεν το έχουν στο πρόγραμμά τους τα ταξιδιωτικά πρακτορεία που έρχονται στους Αγίους Τόπους.


Φωτογραφία
Στις δύο αυτές μονές υπάρχει και χώρος στάθμευσης, αλλά και κανένας κίνδυνος ή πρόβλημα. Αν συνεχιστεί να μην παρουσιάζεται ούτε ψυχή πιστού, τότε ναι, στο μέλλον θα έχουμε δυσκολία να έχουμε πρόσβαση σε αυτά τα δύο ιερά μέρη. Θα λέμε ότι τα χάσαμε κι αυτά μέσα στο χρόνο...
Πρέπει να φαίνεται η χριστιανο-ορθόδοξη παρουσία. Αυτή είναι που δίνει στήριξη μεγάλη στην Αγιοταφίτικη αδελφότητα και στα Πανάγια Προσκυνήματα των Αγίων Τόπων. Αμήν γένοιτο.


π.Ιγνάτιος Καζάκος

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Οι Αη-Γιώργηδες της Γαράσαρης

Ο Άγιος Γεώργιος ήταν πολύ αγαπητός στους χριστιανούς της Γαράσαρης (όπως σε όλους τους ακρίτες του μεσαιωνικού ελληνισμού) και εξακολουθεί να είναι αγαπητός, αφού σε πολλούς προσφυγικούς συνοικισμούς της Ελλάδας που κατοικήθηκαν από Νικοπολίτες, χτίστηκαν εκκλησίες και παρεκκλήσια στο όνομά του. (Στο νομό Καβάλας που εγκαταστάθηκαν πολλοί Γαρασαρέτες, η πρώτη προσφυγική εκκλησία που χτίστηκε, ήταν ο Άγιος Γεώργιος του Αμυγδαλεώνα). 

   Στη Γαράσαρη είναι πολλά τα χωριά που είχαν τιμήσει τον αη-Γιώργη δίνοντας το όνομά του στην κεντρική τους εκκλησία (η Λίτσασα μάλιστα είχε δύο εκκλησίες στο όνομα του Αγίου Γεωργίου!!), αλλά και σε πολλά παρεκκλήσια όπου γίνονταν πανηγύρια με τη συμμετοχή και μουσουλμάνων κατοίκων της περιοχής. Άλλωστε είναι γνωστό ότι μια μερίδα μουσουλμάνων (θα μιλήσουμε άλλη φορά γι’ αυτό το θέμα εκτενώς) τιμά ιδιαιτέρως τον αη-Γιώργη, την ημέρα του Χιντιρελέζ (πάντα με το παλιό ημερολόγιο). 

   Ακολουθώντας την παράδοση των προγόνων μας, τον τιμούμε κι εμείς σήμερα, παρουσιάζοντας όλες τις τοποθεσίες που υπήρχαν εκκλησίες και παρεκκλήσια του Αγίου Γεωργίου, στη Μητρόπολη Κολωνίας και Νικοπόλεως.

1) Παρεκκλήσι στην κορυφή του Γιοκσουρούκτας, απέναντι από τη Νικόπολη. Εκεί γινόταν μεγάλο πανηγύρι, με τη συμμετοχή και μουσουλμάνων κατά το Χιντιρελέζ. Ο Προκόπιος αναφέρει ότι εκεί υπήρχε παρεκκλήσι από τα βυζαντινά χρόνια και μέχρι τις αρχές του προηγούμενου αιώνα υπήρχαν ακόμη τα ερείπιά του.
2) Παρεκκλήσι μέσα στη Χάχαβλα.
3) Παρεκκλήσι μέσα στο Ισπαχή-μαχαλεσή.
4) Παρεκκλήσι στα νεκροταφεία του Ισπαχή-μαχαλεσή.

5) Παρεκκλήσι μέσα στο Αλησάρ.

6) Παρεκκλήσι στο λόφο της Τζεπετζή, νοτιοανατολικά της Τρουπτσής, εκεί που ήταν η πρώτη τοποθεσία του χωριού.
7) Παρεκκλήσι στην κορυφή Πουγιούκ-αλάν, ανατολικά της Φέϊλερες.
8) Παρεκκλήσι στην κορυφή του λόφου του Αγίου Γεωργίου, πάνω από την Έσολα. Μέχρι σήμερα ο λόφος ονομάζεται Χιντιρελέζ-τεπεσί, δηλαδή λόφος του Αγίου Γεωργίου.
9) Εκκλησία στη Μπάλτζανα, έτος κτίσης 1894.
10) Εκκλησία στο μαχαλά Χουπανάντων, στο Καρακεβεζήτ, χτίστηκε περίπου το 1855-1860.
11) Εκκλησία μέσα στην Κόρατζα, χτίστηκε περίπου το 1870. Στο χωριό υπήρχε και ένα παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου.
12) Η παλαιότερη εκκλησία του Καταχώρ. Η καμπάνα της μεταφέρθηκε στην Ευκαρπία του Κιλκίς.
13) Η νέα και μεγαλοπρεπής εκκλησία του αη-Γιώργη, στην περιοχή Ναύλε της Λίτσασας, δίπλα στον τότε δημόσιο δρόμο. Μέχρι σήμερα στέκει εκεί (χωρίς τη στέγη δυστυχώς τα τελευταία χρόνια) για να θυμίζει το πέρασμα των προγόνων μας. Πολλά κειμήλια (εικόνες, σκεύη κλπ) μεταφέρθηκαν στα Κασσιτερά Ροδόπης και στην Ολυμπιάδα Ελασσόνας.

14) Η παλιά εκκλησία της Λίτσασας, στο μαχαλά των Ταμουράντων.

15) Η πιο παλιά από τις τρεις εκκλησίες του Ασαρτζούχ, στο μαχαλά Πετράντων/Τζανάντων.
16) Παρεκκλήσι στο Κιογνιούκ.
17) Παρεκκλήσι στην Καϊλούκα.
18) Παρεκκλήσι στο Όβατζουχ.

19) Παρεκκλήσι στο Χατζήκιοϊ.

20) Εκκλησία στο Έσκιονε.
21) Εκκλησία στο μαχαλά Γαραγόλ του Σουπάχ.
22) Εκκλησία στην Άμελη.
23) Εκκλησία στο Ματέν, με έτος κτίσης το 1840.
24) Εκκλησία στο Ινονού (Ινογή).
25) Εκκλησία στην Καγιά-τιπή του Επές.
26) Εκκλησία στο Οβατζούκ (ή Καβατζούκ) του Επές.
27) Παρεκκλήσι του Κούλαλη και του Τσαμλή-καλέ, πάνω στο Κιοσέ-νταγ.
28) Εκκλησία του Τσελέπ.
29) Εκκλησία του Κιόβ-τεπε.
30) Εκκλησία του Αρμούτ-τσαϊρ.
31) Εκκλησία στο κέντρο της Κούρβαγης.
32) Εκκλησία στο Κεμίν Κονάκ, χτίστηκε το 1908.
33) Εκκλησία στο Πουλάχ, όπου γινόταν μεγάλο πανηγύρι του Αγίου Γεωργίου.
34) Παρεκκλήσι στο ύψωμα πάνω από το Σιογιούτ-πελή, με μεγάλο πανηγύρι.
35) Εκκλησία στο Ουλού-τσουχούρ.
36) Παρεκκλήσι στο Αλατζά-χαν.
37) Εκκλησία μέσα στη Ρεφαγιέ.
38) Εκκλησία μέσα στο Πισιούρ.

39) Εκκλησία στο Χίντζιρι.

40) Εκκλησία στο Γάμισλη, χτίστηκε περίπου το 1900.
41) Εκκλησία στο Σιούλιου. Γκρεμίστηκε το 1916 μαζί με άλλες τρεις εκκλησίες της περιοχής και με τις πέτρες τους έχτισαν τουρκικό σπουδαστήριο που υπάρχει μέχρι σήμερα.
42) Εκκλησία στον πάνω μαχαλά του Κάγιαλαν.
43) Εκκλησία στο Γιατμούς.
44) Εκκλησία στο Ιναγέτ.
45) Εκκλησία στο Αχουρλού, με έτος κτίσης το 1880.
46) Παρεκκλήσι πάνω στο λόφο του Πέγιαλαν.
47) Εκκλησία στην Καβάκλιτζα, με έτος κτίσης το 1890.


 Πηγή: http://garasari.blogspot.gr/αντιγραφή

Η Βυζαντινή Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στον Καλαμά.

Η Βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στον Καλαμά
Στον Καλαμά Μυλοποτάμου(Ρεθυμνο) βρίσκεται η Βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου.Χρονολογείται τον 11ο-12ο αιώνα Η εκκλησία έχει σταυροειδή σε ορθογώνιο αρχιτεκτονική με δύο νάρθηκες μπροστά, στη δεξιά γωνιά του κεντρικού άξονα. 
Μια τοιχογραφία στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στον Καλαμά

Η τοιχογραφία του μαρτυρίου στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στον Καλαμά
Έχει επίσης ένα μεγάλο θόλο στο κέντρο του σταυρού και καμάρες στα πλάγια της εκκλησίας.
Η Βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στον Καλαμά
 Ο νάρθηκας την κάνει να μοιάζει με τρίκλιτη. Στο εξωτερικό της υπάρχουν καμάρες και πλίνθινες διακοσμήσεις. Υπάρχει ακόμα ένας παλιός τάφος στο εσωτερικό και μερικές τοιχογραφίες που διατηρούνται.
πηγή

Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

«Ο Νεομάρτυρας Αγιος Γεώργιος Ιωαννίνων (1808 – 1838). Προσευχητική μαρτυρία»

Του Χάρη Ανδρεόπουλου 

«Ο Νεομάρτυρας Αγιος Γεώργιος Ιωαννίνων
(1808 – 1838). Προσευχητική μαρτυρία»
  Το νέο βιβλίο του Μητροπολίτου Αρκαλοχωρίου κ. Ανδρέα (Νανάκη). Μια έκδοση
αφιερωμένη στη προσευχή και εις μνήμην του μακαριστού Μητροπολίτου Ιωαννίνων κυρού Θεοκλήτου (Σετάκη)


Αφιερωμένο στο προσευχητικό μαρτύριο του Αγίου Γεωργίου του εξ Ιωαννίνων (1808 – 1838), είναι το νέο βιβλίο του Μητροπολίτου Αρκαλοχωρίου και καθηγητού της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. κ. Ανδρέα (Νανάκη). Πρόκειται για μια θεολογική προσέγγιση για την αξία της προσευχής, την οποία ο συγγραφέας περιγράφει ως μια «διασωλήνωση με τον αόρατο πνευματικό κόσμο, με τις πνευματικές δυνάμεις του ουρανού». Ως μια «προσευχητική επικοινωνία», η οποία, όπως με την χάρη του Θεού  βοήθησε τον Νεομάρτυρα Γεώργιο να αντιμετωπίσει καρτερικά και με θαυμαστή γενναιότητα το δι΄ απαγχονισμού από τους Τούρκους μαρτύριό του, έτσι μπορεί να βοηθήσει πνευματικά τον σημερινό άνθρωπο ν΄ αντιμετωπίσει το σύγχρονο πρόβλημα του πολιτισμού μας, το οποίο, όπως εξηγεί ο συγγραφέας, είναι στην ουσία του πρόβλημα πνευματικό.

Ο Νεομάρτυς Αγιος Γεώργιος απαγχονίστηκε στην αγορά του χάνδακος του μεγάλου Φρουρίου των Ιωαννίνων στις 17 Ιανουαρίου (ημέρα κατά την οποία τιμάται  και η ιερά μνήμη του) του 1938  αναφωνώντας μέχρι τέλους «Χριστιανός ειμί, ποιήσατέ μοι ει τι δεινόν οίδατε». Το σώμα του έμεινε κρεμασμένο τρείς ολόκληρες ημέρες φρουρούμενο και καλυπτόμενο τις νύκτες από θείο φως προς έκπληξη και θαυμασμό όλων, χριστιανών και αλλοπίστων. Μάλιστα η χάρις του αγίου Πνεύματος θαυμαστώς εδόξασε και αυτόν τον Αγιο  με πολλά θαύματα, αφού, όπως μαρτυρείται, όσοι πήραν κομμάτι από την αγχόνη του ή τα ρούχα του είδαν μεγάλες θεραπείες. Το επόμενο έτος του μαρτυρίου του, δηλαδή το 1839, ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο ΣΤ’ ανεκήρυξε επίσημα το φουστανελοφόρο νεομάρτυρα Γεώργιο «αληθή μάρτυρα του Χριστού». Πανηγυρικώς και με ευλάβεια τα ιερά και θαυματόβρυτα  λείψανά  του ανακομίσθηκαν στις 26 Οκτωβρίου του 1971, επί αρχιερατείας του τότε Ιωαννίνων και μετέπειτα Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος (1974 – 1998), Σεραφείμ και κατατέθηκαν στο φερώνυμο του νεομάρτυρος Αγίου ναό, ο όποιος κοσμεί την πόλη των Ιωαννίνων. Στη τελετή ανακομιδής των ιερών λειψάνων - περί της οποίας παρατίθεται στο βιβλίο εκτενής ιστορική αναφορά, συνοδευομένη μάλιστα από  φωτογραφικό παράρτημα -  είχαν λάβει μέρος, κατόπιν προσκλήσεως του τότε Ιωαννίνων Σεραφείμ, και οι όμοροι Μητροπολίτες Αρτης Ιγνάτιος, Πρεβέζης Στυλιανός, Δρυϊνουπόλεως Σεβαστιανός, Παραμυθίας Παύλος, Κερκύρας Πολύκαρπος, ο τότε Επίσκοπος Δωδώνης (και μετέπειτα Ν. Σμύρνης) Χρυσόστομος και ο τότε Πρωτοσύγκελλος της Ι.Μ. Ιωαννίνων και μετάπειτα Μητροπολίτης αυτής, Θεόκλητος, ο οποίος ήταν αυτός ο οποίος εκ του τάφου ανέσυρε τα ιερά λείψανα. 
 
Στο βιβλίο περιέχεται ο κορμός του κηρύγματος  - ομιλίας που είχε αναπτύξει ο Μητροπολίτης Αρκαλοχωρίου, τον Οκτώβριο του 2015, μετά από πρόσκληση του οικείου ιεράρχου, Μητροπολίτου Ιωαννίνων κ. Μαξίμου, κατά την ημέρα της εορτής της ανακομιδής των ιερών λειψάνων του Αγίου (26η Οκτωβρίου) και η έκδοσή του είναι αφιερωμένη στον μακαριστό Μητροπολίτη, «τω Ιωαννίνων Θεοκλήτω, τω εν ευθύτητι διαγαγόντι», όπως με σεβασμό και αγάπη αναφέρει στην εισαγωγή του βιβλίου του για τον αοίδιμο Θεόκλητο, ο Μητροπολίτης Αρκαλοχωρίου κ. Ανδρέας.

Επισημαίνοντας ο Σεβ. Αρκαλοχωρίου την απουσία της προσευχής απ΄ τη ζωή του σύγχρονου ανθρώπου - ως γεγονός απότοκο του φαινομένου της ατομοκεντρικής αυτάρκειας που προέκυψε ως καρπός και δημιούργημα των αντιεκκλησιαστικών και αντιθρησκευτικών ιδεολογιών – και προσεγγίζοντας θεολογικά το ζήτημα από την πλευρά της ορθόδοξης χριστιανικής και πολιτιστικής παραδόσεως, γράφει για την αξία της προσευχής: «Ο φωτισμός του νοός είναι καρπός προσευχής. Το φως που φώτισε το σώμα του Νεομάρτυρα Αγίου Γεωργίου των Ιωαννίνων είναι το άκτιστο φως της Τριαδικής Θεότητος, που το γνωρίζουν όσοι με την προσευχή υπερβούν τα πάθη και τις αδυναμίες τους και εισέλθουν στον κόσμο της νοεράς προσευχής, στο κόσμο της καθαρής προσευχής. Για κάθαρση, φωτισμό και θέωση ωμίλησαν οι Πατέρες της Εκκλησίας που είχαν καθαρή εμπειρία της προσευχής. Οι άγιοι, οι όσιοι, οι ομολογητές, οι εγκρατευτές, οι μάρτυρες, οι νεομάρτυρες, αλλά και απλοί άνθρωποι που έχουν φθάσει σε τέτοια υψηλά μήκη και μέτρα προσευχής, σε αξιοζήλευτες πνευματικές καταστάσεις. Ευφραίνονται στη θέα και τη βίωση της χάριτος του Θεού και έχουν από τον κόσμο τον επίγειο εμπειρίες αποκαλυπτικές, θεοσημείες και θεοφάνειες μοναδικές…».  
 Η έκδοση κοσμείται με την εικόνα του Αγίου την οποία φιλοτέχνησε για το εξώφυλλο ο ιερομόναχος π. Αναστάσιος, του κελλίου Αγ. Ιωάννου του Προδρόμου (Αγ. Διονυσίου του εκ Φουρνά) Καρυών Αγ. Ορους. Στα περιεχόμενα του βιβλίου συμπεριλαμβάνονται αποσπάσματα από το Συναξάρι του Αγίου (για τον μαρτυρικό θάνατο και τα θαύματα που επιτελεί), ο Παρακλητικός Κανόνας εις τον Αγιον και οι «Οίκοι Εικοσιτέσσερες» (ύμνοι αποτελούμενοι από ένα προοίμιο και 24 «στροφές» σε ελληνική αλφαβητική ακροστιχίδα, από το Α έως το Ω) «εις τον Αγιον και Πανένδοξον   Νεομάρτυρα Γεώργιον, Πολιούχον των Ιωαννίνων, τον Θαυματουργόν», τους οποίους έχει γράψει ο υμνογράφος, μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαναννίτης. Η κεντρική διάθεση του βιβλίου έχει ανατεθεί στις εκδόσεις Μπαρμπουνάκη της Θεσσαλονίκης (http://barbounakis.blogspot.gr).
 

 

Στα δεξιά  ο Μητροπολίτης Παραμυθίαςκαι στο κέντρο, ως πρωτοσύγκελλος τότε,  ο Ιωαννίνων Θεόκλητος.


Από την τελετή ανακομιδής των λειψάνων του Αγ. Γεωργίου Ιωαννίνων (1971). Διακρίνονται (από αριστερά και σε πρώτο πλάνο) οι Μητροπολίτες Δρυϊνουπόλεως Σεβαστιανός και Ιωαννίνων Σεραφείμ

 Ο Χάρης Ανδρεόπουλος είναι Θεολόγος καθηγητής Β/θμιας Εκπαίδευσης, Δρ. Εκκλησιαστικής Ιστορίας ΑΠΘ. 
 ΠΗΓΗ/Το είδα εδώ

Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

Άγιοι Γεώργιε και Δημήτριε σας ευχαριστούμε για όλα

Αποτέλεσμα εικόνας για εικονες αγιου γεωργιου και αγιου δημητριου
Αδελφοί μου, Χριστός ανέστη!
Τι μεγάλη ευλογία που η Αγία μας Εκκλησία έχει τέτοιους μεγάλους Αγίους! Τι παρηγοριά, τι ελπίδα, τι δύναμη σου αποπνέουν; Είμαστε πραγματικά πολύ ευλογημένοι οι άνθρωποι της Εκκλησίας που έχουμε τέτοιους Αγίους. Μακάρι κάποτε να το εκτιμήσουμε και να σταματήσουμε να τα θεωρούμε όλα δεδομένα.
Άγιος Γεώργιος λες, και παίρνεις δύναμη, Άγιο Δημήτριο προφέρεις, και αισθάνεσαι λεβέντης του Χριστού και παλικάρι. Πόσα έχουν να μας πουν αυτοί οι Άγιοι σήμερα στην φρικτή και αλλοπρόσαλλη εποχή μας; Ταπεινά πιστεύω ότι μας παροτρύνουν να αγωνιστούμε για του Χριστού την πίστη την Αγία και της πατρίδος την ελευθερία.

Μας δείχνουν ότι το να είσαι του Θεού είναι κάτι το ηρωικό, το υπέροχο, το ευγενές, το όμορφο. Γι’ αυτό οι άνθρωποι της Εκκλησίας πρέπει να είμαστε λεβέντες και όχι μεμψίμοιροι και απωθητικοί. Μας δείχνουν ακόμα, ότι ο δρόμος προς την αγιότητα δεν είναι δύσκολος, μόνο ένα πράγμα χρειάζεται: καρδιά και θεία τρέλα.

Ας ξυπνήσουμε λοιπόν, αδελφοί μου, ας γίνουμε τρελοί για την αγάπη του Χριστού. Η ζωή με τον Χριστό είναι ζωή σταυροαναστάσιμη, χαρμόσυνη, μοναδική και ανεπανάληπτη. Ας σταματήσουμε να σπαταλάμε τον χρόνο μας σε ανούσια πράγματα και ας ζήσουμε την κάθε στιγμή μοναδικά κοντά στον Χριστό και στην Παναγιά, αμήν.
Άγιοι Γεώργιε και Δημήτριε σας ευχαριστούμε για όλα. Πρεσβεύσατε υπέρ ημών των αμαρτωλών.

Με πολλή αγάπη, ένας ανάξιος δούλος του Θεού

Άγ. Γεώργιος και Αγ.Δημήτριος μαζί σε εικόνες και τοιχογραφίες
Πατήστε ΕΔΩ

Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

Νεώτερα στοιχεία για τον Όσιο Γεώργιο Καρσλίδη

Αποτέλεσμα εικόνας για sfantul cuvios gheorghe din drama
Η οσιακή μορφή του Γέροντα Γεωργίου Καρσλίδη και μετά την μακάρια κοίμησή του συνεχίζει να μιλά στις καρδιές πολλών πιστών και μάλιστα με σημεία δυνατά, να παρηγορεί κι ενισχύει ψυχές διψώντων. Η ευλάβεια όλων, που φανερώνεται με διαφόρους τρόπους και με την διήγηση της ωφέλειας, που έλαβαν από την ανάγνωση της ευρύτατα κυκλοφορούσης βιογραφίας του, είναι η καλύτερη μαρτυρία της και μετά θάνατον μυστικής προσφοράς του. Όσοι τον επικαλούνται θερμά δεν απογοητεύονται εύκολα.

Απλοί, φτωχοί και άσημοι, μοναχοί και λαϊκοί, αλλά συνήθως ευσεβείς και ταπεινοί άνθρωποι, όπως ο Γέροντας, είναι οι αναγνώστες του θαυμαστού βίου του, που συγκινεί και κατανύσσει. Η δίχως έμμονη εκζήτηση ονείρων, οραμάτων και θαυμάτων, αλλά η ειρηνική και ευφρόσυνη παρουσία αυτών στους επικαλουμένους το όνομά του φανερώνει την γνησιότητα και την αξία τους.

Η μοναχή Μαρία, από Μονή της Καλαμάτας, μετά την ανάγνωση του βίου του Γέροντα, πήρε ευλογία να επισκεφθεί το μοναστήρι του. Το ταξίδι ήταν πράγματι καθοδηγούμενο από τον Γέροντα, αφού όλα ευκολύνθηκαν κι έφτασε άνετα κι αίσια στο μοναστήρι. Στον ναό που δεν λιβάνιζαν αισθάνθηκε άρρητη ευωδία και στο δωμάτιο του ξενώνα που φιλοξενείτο είδε θαυμαστό φως, που της προκάλεσαν κατάνυξη και δέος για την ουράνια επίσκεψη και την εξαίσια υποδοχή στο μοναστήρι του. Η παρουσία του Γέροντα ήταν αισθητή στον ιερό χώρο. Προσκυνώντας στο τάφο του πείσθηκε πως είχε γνωρίσει ένα μεγάλο προστάτη στην ζωή της, ένα καινούργιο μεσίτη στον Θεό και πως η Μονή φυλάγει έναν πολύτιμο θησαυρό, γι΄ αυτό και νοερά κι΄ ευγνώμονα βρίσκεται εκεί, όπως και πολλές φιλομόναχες ψυχές.

Η μητέρα του κ. Κωνσταντίνου Παπαδόπουλου, κατοίκου Σίψας, τα χαράματα της 4ης Νοεμβρίου 1959 βγήκε στην αυλή του σπιτιού της για κάποια δουλειά και αντίκρυσε θέαμα εξαίσιο. Φωτεινή στήλη κατέ­βαινε από τον ουρανό και κατέληγε πίσω από το ιερό βήμα του ναού της Αναλήψεως στο μοναστήρι. Μπήκε συγκινημένη στο σπίτι και είπε στους δικούς της: «Ο Γέροντας έφυγε για τον ουρανό».

Η κ. Αναστασία Τοκμακίδου διηγείται τα εξής: «Ήθελα να κάνω σαρανταλείτουργο για την μητέρα μου στο μοναστήρι, μετά τον θάνατο του Γέροντα. Το κάναμε τέσσερις οικογένειες μαζί, για να μας στοιχί­σει πιο φθηνά, γιατί τότε ήταν φτώχεια. Δώσαμε τα ονόματα και άρχισε το σαρανταλείτουργο. Στο τέλος πήγαμε όλες μαζί για να διαβάσουμε το κόλλυβο. Πήγαμε το βράδυ στον εσπερινό και μετά μείναμε στον ξενώνα του μοναστηριού. Στις 12 η ώρα, ενώ ήταν παντού ησυχία κι εγώ ακόμη δεν είχα κοιμηθεί, ακούω κουδουνάκια, όπως του θυμιατού και νόμιζα ότι ήταν αρνάκι που ήταν έξω. Το πρωΐ, όταν τελείωσε ή Θεία Λειτουργία, την ώρα που πίνα­με καφέ με την Γερόντισσα Άννα, την ρώτησα αν έχουν αρνάκι με κουδουνάκια. και μου απάντησε: «Αρνάκι δεν έχουμε, αλλά ο Γέρο­ντας ήλθε να σας θυμιάσει».

Η Γερόντισσα Άννα (Μακκαβαίου) μοναχή της Μονής, όταν με καυτά δάκρυα προσευχόταν στον τάφο του Γέροντα, την ημέρα που η σημερινή ηγουμένη (σημείωση: νυν ήδη μακαριστή Γερόντισσα Ακυλίνα) επρόκειτο να υποστεί σοβαρή χειρουργική επέμβαση (τον Νοέμβριο του 1973), άκουσε καθαρά την φωνή του Γέροντα από τον τάφο να της λέγει: «Μη φοβάσαι Γερόντισσα, θα γίνει καλά». Τότε ένιωσε μεγάλη παρηγο­ριά και χαρά γέμισε την ψυχή της.
Πράγματι ο ιατρός ομολόγησε μόνος του ότι ένιωθε κάποιον που του οδήγησε το χέρι στην κρίσιμη στιγμή και είπε καθώς έβγαινε από το χειρουργείο πως κάποιον άγγελο έχει αυτή η ψυχή.
Αποτέλεσμα εικόνας για sfantul cuvios gheorghe din drama
Ο κ. Κουλιάρμος Παναγιώτης διηγείται για τον γιό του Θεόδωρο τα εξής: «Όταν γεννήθηκε το παιδί μας, το 1989, τα ματάκια του τσιμπλιάζανε και του πονούσαν, δεν μπορούσε καθόλου να τα ανοίξει και ούτε έβλεπε. Σκεπτόμασταν να του κάνουμε εγχείρηση, όπως μας είπε ο γιατρός. Μία μέρα μας έδωσε μια γειτόνισσα το βιβλίο του Γέρο­ντα και το διάβασα με λαχτάρα. Εκείνο το απόγευμα το παιδί, ενώ ήταν στο κρεβάτι του, άρχισε να κλαίει δυνατά και να τρίβει τα μάτια του. Μόλις πλησίασε η μητέρα του, είδε ότι τα μάτια του άνοιξαν, ήταν καθαρά και έβλεπε. Μετά από δύο χρόνια ήρθαμε να ευχαριστήσουμε τον Γέροντα στο μοναστήρι. Το παιδάκι που ήταν δύο ετών δεν έφευγε από τον τάφο του και ενώ είχαμε πρόγραμμα να φύγουμε τις πρωϊνές ώρες, μείναμε μέχρι το απόγευμα. Το δε παιδάκι φώναζε συνέχεια «Παππούλη» και φιλούσε το καλυμμαύχι του Γέροντα από την φωτογραφία και δεν μπορούσαμε να το απομακρύνουμε από τον τάφο».

Η ευλαβέστατη, απλή και χαρισματούχος μοναχή Άννα από το Δοξάτο Δράμας, πολλές φορές έχει επισκεφθεί το μοναστήρι και παρέ­μεινε σε αυτό επί αρκετές ημέρες. Ένα πρωινό στο τέλος του Όρθρου, που τελούνταν στον ναό της Αναλήψεως, έβλεπε μπροστά της τον Μακαριστό Γέροντα ολοζώντανο και, ενώ οι αδελφές την παρακινούσαν να προχωρήσει μετά την Γερόντισσα για να προσκυνήσει τις άγιες εικόνες, αυτή στεκόταν ακίνη­τη σαν αποσβολωμένη και απορούσε, πως την προτρέπουν να προσπεράσει τον Γέροντα.

Η κ. Ιλιάδα, σύζυγος του κ. Αλεξάνδρου Όσσα, παθολόγου ιατρού στην Δράμα, ο οποίος υπήρξε προσωπικός ιατρός του Γέροντα, μας διηγήθηκε ότι αρκετά χρόνια μετά την κοίμηση του Γέρο­ντα τον είδε στον ύπνο της ολοζώ­ντανο, ενδεδυμένο με βυσσινιά χρυ­σοκέντητη ιερατική στολή, να στέκε­ται έξω από την πόρτα του σπιτιού της. Από την λαχτάρα της πετάχτηκε πάνω κι έτρεξε, ζαλισμένη ακόμη από τον ύπνο, ν΄ ανοίξει την πόρτα, αλλά δεν ήταν κανείς. Είχε ξυπνήσει και ο σύζυγος της και την ρώτησε τί συνέβη. Ενώ του διηγιόταν το όνει­ρο με τον Γέροντα, αντελήφθησαν ότι στο καθιστικό, που τους χώριζε μια τζαμόπορτα, είχε ανάψει φωτιά, από το αναμμένο καντήλι. Καίγο­νταν τα ντουλάπια, οι εικόνες όμως δεν είχαν πάθει τίποτα. Την διάσωσή τους και του σπιτιού τους την θεώρησαν ως θαύμα του Γέροντα.

Ο κ. Σταύρος Πετρικεχαγιάς, που κατάγεται από το χωριό Καλό Αγρό Δράμας, βρίσκεται από το 1975 στην Πενσυλβάνια Αμερικής· διηγείται ότι τον βάπτισε ο Γέροντας και από μικρός θυμάται ότι τον δίδασκε πως πρέπει να είναι η ζωή του. Την άνοιξη του 2001, που ήλθε στην Ελλάδα, επισκέφθηκε την Μονή για να προσκυνήσει στον τάφο του νονού του, για τον οποίο έτρεφε μεγάλο σεβασμό, αγάπη και ευγνωμοσύνη, γιατί τρεις φορές τον έσωσε από βέβαιο θάνατο και πολ­λές φορές ένιωσε την προστασία τον και την θαυματουργική επέμβαση του στην ζωή του. Την πρώτη φορά, νέος ακόμη, κινδύνευσε να πνίγει στο ποτάμι και τον γλύτωσε ο αδελφός του, που παρουσιάστηκε ξαφνι­κά μπροστά του μόλις επικαλέστηκε την βοήθεια του Γέροντα.

Την δεύτερη φορά όταν υπηρετούσε στο πολεμικό ναυτικό και επρόκειτο να πλεύσουν για την Ρόδο, ενώ είχαν επιβιβαστεί, την τελευταία στιγμή του άλλαξαν καράβι. Κατά τον πλου, το πρώτο καράβι βυθίστηκε και από τους 45 ναύτες οι 37 πνίγηκαν. Αυτή την σωτηρία του πιστεύει ακράδαντα ότι την οφείλει στον πολυσέβαστο Γέροντα Γεώργιο, γιατί πάντοτε τον επικαλείτο σε κάθε δύσκολη ενέργειά του.

Η τρίτη θαυμαστή επέμβαση του μακαριστού Γέροντα συνέβη στην Αμερική, όπου εργαζόταν κατά το έτος 1995 για την κατασκευή μεγά­λης δεξαμενής νερού. Βρισκόταν πάνω σε σκαλωσιά με έναν ακόμη εργάτη κι΄έπεσαν και οι δύο κάτω στο έδαφος. Ο άλλος εργάτης έμεινε επί τόπου νεκρός. Ο κ. Σταύρος, καθώς έπεφτε με το κε­φάλι κάτω, ένιωσε κάποια στιγμή έναν να τον γυρίζει ορθό. Καθώς έπεφτε με τόση ορμή ανάμεσα στα σίδερα της σκαλωσιάς από τόσο ύψος, έτρεξαν οι συνάδελφοι του να τον βρουν κι αυτόν νεκρό. Προς μεγάλη τους έκπληξη και χαρά είδαν ότι ήταν ζωντανός. Τον μετέφεραν στο νοσοκομείο κι επί τρεις εβδομά­δες ήταν σε αφασία. Είχε πολλά κατάγματα και χρειάστηκαν σχεδόν δύο χρόνια για να αποκατασταθεί σχετικά η υγεία του. Την σωτηρία του απέδωσε στον Γέροντα. Ο αδελ­φός του μάλιστα ένα βράδυ μετά το ατύχημα είδε τον Γέροντα στον ύπνο του και του είπε: «Έγώ μόνο τον ίσιωσα, δεν πρόφτασα να τον κρατή­σω». Ο ίδιος ομολογεί ότι δεν ήταν αδυναμία του Γέροντα να τον κρα­τήσει, αλλά ότι ήταν ένα ράπισμα από τον Γέροντα η περαιτέρω ταλαι­πωρία του για να αλλάξουν πολλά πράγματα στην ζωή του. Ωστόσο του είχε μείνει κάποια δυσκολία στα γόνατα και στην μέση, ώστε δεν μπορούσε να γονατίσει καθόλου.

Το επόμενο έτος, Ιούνιο 1998, ήλθε στην Ελλάδα με σκοπό να ευχαριστήσει τον Γέροντα, γιατί πί­στευε ότι ήταν ο σωτήρας του. Μόλις αντίκρυσε τον τάφο του συγκινήθηκε κι αυθόρμητα γονάτισε για να τον ασπαστεί. Ήταν η πρώτη φορά που γονάτιζε μετά το ατύχημα. Σηκώθηκε τέλος με ευκολία, χωρίς να κρατηθεί από πουθενά.
Έκτοτε νοιώθει υγιέστατος, δίχως κανένα πρόβλημα.

Ο ίδιος κ. Σταύρος καταθέτει κάποια περιστατικά που είχε δει στο μοναστήρι όταν ζούσε ο Γέροντας. Κατά την Θεία Μετάληψη αρνήθηκε μια φορά να κοινωνήσει μια κυρία. Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας ο κ. Θεόδωρος Παυλίδης τον ρώτησε γιατί δεν την κοινώνησε και ο Γέροντας του είπε με πόνο: «Είδα ένα σκυλί με ευαγγέλιο στο στόμα». Και εξήγησε: Ορκίστηκε ψέματα στο δικαστήριο κι αδίκησε άνθρωπο». 
Κάποια άλλη φορά η θεία του ήλθε στο μοναστήρι να κοινωνήσει τα παιδιά της ενώ τα άφησε να φάνε αυγά. Ο Γέροντας με το χάρισμά του το γνώριζε και με κανένα τρόπο δεν ήθελε να τα κοινωνήσει. Της είπε «τα τάϊσες αυγά και ήρθες να τα κοινωνήσεις;»

Δεν θα ήθελα όμως να κλείσω την παρούσα προσθήκη, δίχως να αναφερθώ σε ένα προσωπικό γεγονός. Όταν πολιός, σεβάσμιος, χαρισματούχος Αγιορείτης Γέροντας μελέτησε το βιβλίο -ας σημειωθεί ότι τον έχει εικονογραφήσει και τον τιμά από καιρό ως άγιο- και συναντηθήκαμε, με αγκάλιασε, με ασπάστηκε και μου είπε: «Μόνο για την βιογραφία που έγραψες του όσιου Γεωργίου Καρσλίδη συγχωρέθηκαν οι μισές αμαρτίες…». Τώρα που ο Γέροντας κοιμήθηκε μπορούμε να αναφέρουμε το όνομά του. Πρόκειται για τον πνευματοφόρο Γέροντα Εφραίμ Κατουνακιώτη.
Ο Γέροντας Γεώργιος σήμερα ζει στις καρδιές όλων ως άγιος και ο τάφος του αποτελεί προσκύνημα. Η ευχή του ας μας συνοδεύει όλες τις ημέρες της ζωής μας.

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Ο άγιος Γεώργιος και η μαρτυρία του

Κήρυγμα Μητροπολίτη Μόρφου Νεοφύτου στον Πανηγυρικό Εσπερινό της εορτής του αγίου Γεωργίου στο ομώνυμο ιερό σχολικό παρεκκλήσι του Περιφερειακού Γυμνασίου Ακακίου στο χωριό Ακάκι της μητροπολιτικής περιφέρειας Μόρφου (2.11. 2016).