Πέμπτη, 11 Σεπτεμβρίου 2014

Η ιστορία του Χασάν ή Χατζηχαραλάμπου(Θαύμα Αγ.Γεωργίου)

Ένα συγκλονιστικόν και συνταρακτικον συμβάν, που έλαβε χώραν στο χωριό περί τα μέσα του 19ου αιώνος, επροκάλεσε κάπως μια έντονη εκδήλωση φανατισμού εκ μέρους των Τούρκων. Ωστόσο το συμβάν αυτό δεν είχε άμεση σχέση με τους Χριστιανούς. 
“Ήταν καθαρώς οικογενειακή υπόθεση των Τούρκων.Ήρως του συμβάντος ο Τούρκος Χασάν, γυιός Δερβίση. Και αίτια η βίαιη σύγκρουση υποσυνειδήτου και συνειδήσεως, που την προκάλεσε ένα θαύμα του Αγίου Γεωργίου.
Ο Χασάν έκαμε τον αγωγιάτη. Μια φορά στην επιστροφή του από τη Μεσοποταμία, όπου οι Χριστιανοί συγχωριανοί του αρχιμεταλλουργοί βρισκότανε στις δόξες των, ενώ ανέβαινε στο χωριό από μια φοβερή κακοτοπιά με τα τρία του άλογα, (ένα άλογο) έπεσε και άρχισε να κατρακύλα προς το βάραθρο. Μη μπορώντας ο Χασάν να του παράσχη άμεση βοήθεια και επηρεασμένος από την πατροπαράδοτη συνήθεια των Χριστιανών, να επικαλούνται εν ώρα κινδύνου τους αγίους των, επεκαλέσθη και αυτός, σύμφωνα άλλωστε με τη συνείδησή του, το τζαμί, φωνάζοντας. «Τζαμή, τζαμή, πρόφτασον»! Όταν όμως είδε, πως η έπίκλησή του δεν έφερνε αποτέλεσμα, και το ζώο κόντευε να πέση στο βάραθρο, έστρεψε το βλέμμα προς το απέναντι εξωκκλήσι του Αγίου Γεωργίου, σαν να άκουσε τη φωνή και επιταγή του υποσυνειδήτου του και φώναξε. «Άη Γερ, αγλήγορε, πρόφτασον».(Άγιε Γεώργιε, γοργόφτερε, πρόφτασε). Και το ζώο αμέσως σταμάτησε στο χείλος του βαράθρου! Αυτό ήταν. Ο Χασάν υπέστη σφοδρότατον ψυχικόν κλονισμόν. Ασφαλώς είχαν συγκρουσθή μέσα του αποτόμως το υποσυνείδητον και η συνείδηση και υπερίσχυσε το πρώτο. Και την ίδια στιγμή, αφού πρώτα έψαλε τα εξ αμάξης κατά της τζαμής, έλαβε την. αμετάκλητη και ακλόνητη απόφαση να γίνη Χριστιανός. Και ορκίσθηκε, την απόφασή του αυτή να μη την κρατά μυστική, αλλά να την διακηρύξη δημοσία και πανηγυρικώς μόλις φθάση στο χωριό και να την εκτελέση αμέσως.
Ο κόσμος στην αρχή τον πήρε για τρελλό και μ’ όλο του το δίκαιο. Σ’ εκείνη την εποχή, γύρω από το 1850, πως ήταν δυνατό Τούρκος να δηλώση, κατά ένα τρόπο τόσο απροσχημάτιστο και προκλητικό, πως θ’ αλλαξοπιστήση; Πότε και που ακούστηκε μια τόσο θρασεία και εξωφρενική ύβρις κατά του Ισλάμ και δεν τιμωρήθηκε αμειλίκτως; Και αν γενικά οι Τούρκοι την αλλαξοπιστία ε­νός Χριστιανού πανηγύριζαν σαν κοσμοϊστορικόν γεγο­νός, πώς μπορούσαν να μείνουν αδιάφοροι και αφανάτι­στοι για την απώλεια ενός πιστού;
Όταν όμως έμαθαν υπό ποίες συνθήκες επήλθε η ψυ­χική μετάπτωση του Χασάν, τότε επείσθησαν, ότι ποσώς δεν επρόκειτο περί τρελλού. Γιατί, αν οι Χριστιανοί τιμούν τον Άγιο Γεώργιο ως τον περισσότερο θαυματουργό και υπερασπιστή των πτωχών και των σκλάβων, και οι Τούρκοι εξαιρετικώς για τον Μεγαλομάρτυρα αυτόν, τον «Χουτούρ Ελιάς», όπως τον αποκαλούνε, τρέφουν ιδιαίτερο σεβασμό και ευλάβεια.
Από της στιγμής εκείνης αρχίζει το μαρτύριο του Χασάν.
Η διαδικασία σε παρόμοιες περιστάσεις είναι γνωστή από των αρχαιοτάτων χρόνων. Άπό τον Άννα στον Καϊάφα, στον Πιλάτο, στο Γολγοθά…
Από τον Μολλά-Ιμπραχίμ, αδελφό του Χασάν, λοιπόν στον Μουφτή, στον Καδή, στον Καϊμακάμη… Και τα ενδεδειγμένα φρικαλέα μέτρα γνωστότατα. Δεν υπάρχει λόγος ούτε να τα κατονομάσουμε, ούτε να τα απαρριθμήσουμε. Αναφέρουμε μονάχα δύο τα σοβαρώτερα, για την κάποια πρωτοτυπία των. Τον κρέμασαν κατακέφαλα ώρες πολλές από έναν αβυσσαλέο καταράκτη. Το ίδιο επανέλαβαν έπειτα από λίγες ημέρες και στη γέφυρα της Αδράσσης, με το κεφάλι πάνω από το ορμητικό ρεύμα του ποταμού, που κυλούσε με δαιμονιώδη ρόχθο.
Κανένα όμως βασανιστήριο δεν στάθηκε ικανό να τον αποτρέψη από την απόφασή του, όσο σκληρό και αποτρόπαιο κι’ αν ήταν. Έμεινε απτόητος και άκαμπτος· και σε κάθε επιμονή των βασανιστών του να αρνηθή τον Χριστόν απαντούσε με σταθερότητα: «Σας είπα. και σας επαναλαμβάνω: Είμαι Χριστιανός. Βερ σελάμ». Εν τέλει τον ενέκλεισαν στις φυλακές τηςΑργυρουπόλεως από τις όποιες επρόκειτο έπειτα από λίγο καιρό να εξέλθη νικητής.
Σε θαύμα οφείλεται η επάνοδος του στην πατρώα θρησκεία έπειτα από διακοσίων ετών έκλειψη αυτής. Σε θαύμα οφείλεται και η τελική στερέωση της πίστεώς του. Λέγεται, ότι μέσα στη φυλακή έβλεπαν οι δεσμοφύλακες το σώμα του με κάποια φωτογένεια, λες και ακτινοβολούσε. Και αυτό τον έσωσε. Γιατί είδαν οι Τούρκοι, πως κάτι το υπερφυσικό συνέβαινε με αυτόν.
Κατόπιν τούτου ο Χασάν εβαπτίσθη και έλαβε το όνομα Χαράλαμπος. Και για να εξιδανικεύση την πίστη του, επήγε στον Πανάγιο Τάφο και γύρισε χατζής.
Με τον τελικό θρίαμβο του τέως Χασάν και νυν Χατζηχαραλάμπου ατόνησε ολότελα η εξέλειπε και ο εφήμερα εκδηλωθείς φανατισμός των Τούρκων. Πολλοί μάλιστα τον θεωρούσαν τεχνητόν. Γιατί διαφορετική στάση τους μπροστά σ’ ένα τόσο σοβαρό σκάνδαλο συμπατριώτου τους θα τους εξέθετε ασφαλώς στα όμματα των ξένων, της Διοικητικής και Θρησκευτικής αρχής, η οποία οπωσδήποτε θα επελαμβάνετο της υποθέσεως.
Η κοινωνική ζωή του χωρίου κυλούσε πάλι όπως και πρώτα. Και ο νεοφώτιστος μας δεν ήταν καθόλου αμέτοχος αυτής. Μάλιστα πολλές φορές διηγόταν με ανέκφραστη ευχαρίστηση τα του μαρτυρίου του.

Πηγή: Αβραμάντη, Από τη ζωή των «Κλωστών» (Κρυφοχριστιανών). Μακεδονικόν Ημερολόγιον 1954, σσ. 283-287.

Αναδημοσίευση από: Γιώργη Θ. Πρίντζιπα, Το Συναξάρι των κρυφών ονείρων - Αληθινές ιστορίες από τη ζωή των Κρυπτοχριστιανών, Συλλογή Δεύτερη, Εκδόσεις Επέκταση.

diakonima.gr/Το είδα ΕΔΩ

Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2014

Θεία Λειτουργία στον Άγιο Γεώργιο (Ροτόντα) Θεσσαλονίκης

Κυριακή πρωί στη Ροτόντα της Θεσσαλονίκης 
Θεία Λειτουργία στον Άγιο Γεώργιο (Ροτόντα) Θεσσαλονίκης

O ναός του Αγίου Γεωργίου (Ροτόντα) εδώ και κάποια χρόνια λειτουργεί και πάλι, μία φορά κάθε μήνα (είναι η συμφωνία που έγινε τελικά με το Υπ.Πολιτισμού).
Κάποιοι πιστοί μαθαίνουν- συνήθως από στόμα σε στόμα- για την ημερομηνία της επόμενης ακολουθίας.
Αν λοιπόν θέλετε να νιώσετε στιγμές κατάνυξης αλλά ταυτόχρονα και μεγαλείου, αν θέλετε να συμμετέχετε σε μια Θεία Λειτουργία που θυμίζει έντονα πρωτοχριστιανικές στιγμές, δεν έχετε παρά να αναζητήσετε και εσείς την επόμενη ημερομηνία (συνήθως ο ιερέας αναγγέλλει πότε θα είναι η ακολουθία του επόμενου μήνα).

Τρίτη, 19 Αυγούστου 2014

ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΩΝ΄ΛΕΩΣ(+18 Αυγούστου)

7. Sf Ier Gheorghe I, patriarhul Constantinopolului (683) 1.1

7. Sf Ier Gheorghe I, patriarhul Constantinopolului (683) 3.1
Ὁ  Πατριάρχης Γεώργιος ὁ Α’ πατριάρχευσε ἀπὸ τὸ 678 μέχρι τὸ 683,
Προηγούμενα εἶχε κάνει Σύγκελος τοῦ Πατριαρχείου καὶ σκευοφύλακας τῆς Ἁγίας Σοφίας. Ἐπὶ Γεωργίου Α’ συγκροτήθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη ἡ ΣΤ’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, ποὺ ἀναθεμάτισε τοὺς αἱρετικοὺς μονοθελητές. Γιὰ τὸν χαρακτῆρα τοῦ Πατριάρχη αὐτοῦ γράφτηκε ὅτι ἦταν «Νομεὺς ἀγαθὸς τοῦ Θεοῦ νόμων φύλαξ».

Κυριακή, 17 Αυγούστου 2014

Το μεγάλο θαύμα του Αγίου Γεωργίου του «Σύμβουλα»

Το κείμενο που ακολουθεί το έγραψε η μακαριστή Πολυχρονία Μοναχή (Ελένη Σκούρου) η οποία με τον σύζυγό της Λεωνίδα Σκούρο (νυν Μοναχό Γερόντιο) είχαν ένα χωράφι μέσα στις αγγλικές βάσεις της Κύπρου κοντά στην Επισκοπή. Μόνασαν και οι δύο στο Μοναστηράκι αυτό όπου η μακαριστή Πολυχρονία κοιμήθηκε πριν μερικά χρόνια.
«Οι Άγιοι δεν ξεχνούν ακόμη και όταν οι άνθρωποι τους ξεχνούν ! Το μόνο που θέλουν από εμάς είναι ΠΙΣΤΗ και ΠΡΟΣΕΥΧΗ και Αυτοί κάνουν το ΘΑΥΜΑ τους. Έτσι έγινε τον Ιούνιο του 1992 με ένα ξεχασμένο εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου σε μια ξεχασμένη κοιλάδα ή ρεματιά, μπορεί να πει κανείς, στις Βρετανικές Βάσεις της Επισκοπής, που ονομάζεται Σύμβουλος, στην τοποθεσία Happy Valley (Χάπυ Βάλλεϋ δηλαδή Ευτυχισμένη Κοιλάδα).
Μετά από δεκαετίες και εκατονταετίες ακόμη εγκατάλειψης, στο ερειπωμένο και κρυμμένο σε θάμνους Εκκλησάκι αντήχησαν ξαφνικά και πάλι ψαλμωδίες και άναψαν ευλαβικά τα καντήλια, Ένας χώρος λατρείας, που τον είχε σκεπάσει ο χρόνος και τώρα ήρθε η ευλογημένη στιγμή να αντηχήσουν και πάλι οι ψαλμωδίες και να γεμίσει η Εκκλησία και ο περίβολος της με ευλαβείς προσκυνητές λόγω του Μεγάλου Θαύματος που έγινε και βρέθηκε το χαμένο Εκκλησάκι και λόγω των συνεχών θαυμάτων που γίνονται στον πολυθαυματουργό χώρο.

Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2014

Ιερά Μονή του Αγίου Γεωργίου του Ρηγάτη, ΜΕΤΟΧΙ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΟΥ ΤΑΦΟΥ,στα κατεχόμενα

Ιερά Μονή του Αγίου Γεωργίου του Ρηγάτη,
ΜΕΤΟΧΙ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΟΥ ΤΑΦΟΥ,στα κατεχόμενα,βορείως της Κοινότητος Κυρά της επαρχίας Μόρφου-ΚΥΠΡΟΣ.










Το τοπίο εκεί μου θύμισε Παλαιστίνη,όχι πολλή βλάστηση παρά μόνον κοντά στο αγίασμα,στην πηγή που τρέχει συνεχώς,λίγο νερό βέβαια,αλλά σταθερά.Η μονή είχε κτιστεί προ της εποχής του αυτοκράτορος Νικηφόρου Φωκά(963-969).Ευρίσκεται πάνω σε ομαλό ύψωμα,και περιβάλλεται από αρκετές σπηλιές,όπως έχουμε παντού στους Αγίους Τόπους.Το μοναστήρι ήταν αφιερωμένο στον Αη Γιώργη.Το όνομα του Ρηγάτη οφείλεται προφανώς ,όπως μας είπαν,σε κάποιον ρήγα -βασιλέα
που είχε να κάνει με το μοναστήρι και τον Αγιο Γεώργιο,και είχε αφιερώσει στη μονή περιουσία ή κτήματα.Η μονή αυτή ήταν εξίσου σημαντική και αναφέρεται σε ελληνικό κώδικα στο Παρίσι στην Εθνική Βιβλιοθήκη από το 970 μ.Χ.,σε ιταλικό έγγραφο του 1553, και σε άλλο του 1735

Η μονή είχε ανακαινισθεί πριν την τουρκική εισβολή,κατόπιν ελεηλατήθηκε,κατεστράφηκε υπό των εισβολέων και σήμερα είναι σε ερειπιώδη κατάσταση. Παντού στον κυρίως ναό κοπριές από γιδοπρόβατα.
 Η Αγία Τράπεζα στο έδαφος σπασμένη ,όλο βρωμιά .....!!!!
Στην άλλοτε Αγία Πρόθεση-Προσκομιδή ,που είναι χιλιοκαμμένη βρήκαμε
να καίει ένα κονσερβοκούτι ,σαν καντηλάκι, με λαδάκι μέσα και φυτιλλάκι αναμμένο,.....φαίνεται πως κάποια ευγενική ψυχή θα είχε περάσει πριν από μας και θα το είχε ανάψει ως προσευχή και ικεσία ταπεινή.
Παντού εντός του ναού έρημες χελιδονοφωλιές ...να αναμένουν να ξαναγεμίσουν χελιδόνια....όπως κι εμείς αναμένουμε να ξαναπάμε εκεί και να ξαναλάβει ζωή και προσευχές το μοναστήρι.!!!

ΔΕΗΣΙΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΠΑΥΛΟΥ Ο ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΩΡ Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΥΛΟΣ Ο ΞΗΡΟΠΟΤΑΜΙΝΟΣ 16ος αιώνας

Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2014

Ἅγιος Ἱερομάρτυς Γεώργιος εκ Κροατίας

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Γεώργιος (Μπότζικ) ἦταν ἱερέας στὴν πόλη Νασίκε τῆς Κροατίας. Ὑπέστη φρικτὰ βασανιστήρια καὶ ἐμαρτύρησε κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ Β’ Παγκοσμίου πολέμου ἀπὸ φανατικοὺς Ρωμαιοκαθολικούς.Ημνήμη του τιμάται στις 4 Ιουνίου

Τετάρτη, 21 Μαΐου 2014

Χαιρετισμοί εἰς τὸν Ἅγιον ἔνδοξον Μεγαλομάρτυρα Γεώργιον τον τροπαιοφόρον


Ἐκ χειρογράφου δημοσιευθέντος εἰς τὸ ἔργον
«Ὑμνογραφικὰ τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου»,
ἐπιμελείᾳ Ἀρχιμ.Φιλοθέου Νικολάκη καὶ Γεωργίου Μαγκιρίδη,
Ἀθῆμαι 2005, ἐκδ.ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ

Κοντάκιον
Ἦχος πλ. δ΄. Τῇ ὑπερμάχῳ
Ὡς τοῦ Χριστοῦ Μεγαλομάρτυρα παμμέγιστον, καὶ  τῆς Παρθένου κατὰ πάντα φίλον γνήσιον, ἀνυμνοῦμέν σε, Γεώργιε στρατηλάτα. ἀλλ’ ὡς ἔχων  ἐξ αὐτῆς τοῦ Ὄρους ἅπασαν προστασίαν καὶ ἡμᾶς  ἀεὶ περίσωζε τοὺς βοῶντάς σοι· Χαίροις Μάρτυς  Γεώργιε.  
γγελοι σοὺς ἀγῶνας καὶ τοὺς ἄθλους ἰδόντες, ἐθαύμασαν Γεώργιε Μάρτυς (γ΄)· ἄνθρωποι δὲ καὶ τῶν Ἀσωμάτων τάγματα, σὲ νικητὴν συνέχαιρον· καὶ ἔκθαμβος ὁ Μιχαὴλ Ἀρχάγγελος, πρὸς σὲ κραυγάζει ταῦτα·
Χαῖρε, ὁ μείζων ἐν ἀθλοφόροις·
χαῖρε, ὁ μέγας ἐν τοῖς ἀνθρώποις.
Χαῖρε, Καππαδόκων τὸ ἄνθος τὸ εὔοσμον·
χαῖρε, Παλαιστίνης τὸ κλέος τὸ ἔνθεον. Χαῖρε, Μάρτυς καὶ υἱὸς Μάρτυρος χριστιανοῦ πατρός·
χαῖρε, οὗ τῷ τάφῳ ὥρκισε μήτηρ σου Χριστῷ μεῖναι
πιστός.
Χαῖρε, ὅτι τῷ κάλλει ὡς Ἀρχάγγελος ὤφθης·
χαῖρε, ὅτι ἐν ἵππῳ ἀστραπὴ καθωράθης.
Χαῖρε, στρατοῦ τὸ ἔξοχον θέαμα·
χαῖρε, λαοῦ θρῦλος καὶ ἴνδαλμα.
Χαῖρε, Θεὸν ὁ δοξάσας καὶ Πλάστην·
χαῖρε, ὑπέρτερος πάντων ἐν πᾶσι·
Χαῖρε, Μάρτυς Γεώργιε.

Παρασκευή, 9 Μαΐου 2014

"Φύγε" του είπε ο Αη Γιώργης ...

Αυτή την  ιστορία,  την ακούμπησε ευγενικά  στα χεράκια της μνήμης  μου,  σοβαρός, αξιόπιστος,  ευλαβής- ώριμης  ηλικίας-  πλοίαρχος, στην Πάτρα, και αφορά τον παππού του.
Ο παππούς, πριν γίνει παππούς- όσο παράξενο κι αν σου φαίνεται- υπήρξε και παλικάρι εικοσιτριών περίπου ετών, έγγαμο, ήδη,  με τέσσερα τέκνα.
 Στην Καταστροφή του 1922, οι Τούρκοι το παλικάρι το  αιχμαλώτισαν και το έστειλαν μαζί με άλλους δέσμιους  Έλληνες, στα εξοντωτικά Τάγματα Εργασίας(Αμελέ Ταμπουρού),  στα ενδότερα της Ανατολίας, προκειμένου να τους  πεθάνουν μια ώρα αρχύτερα, κάτω από δαιμονικές συνθήκες - απάνθρωπες .
Τον παππού, τον ονόμαζαν Γεώργιο.
Απλός άνθρωπος του λαού, και ευλαβείτο εξαιρετικά, τον ομώνυμο Άγιο Μεγαλομάρτυρα.
Τον είχε προστάτη του.
Ζούσε από μικρός με χριστιανική συνείδηση, αλλά – ιδιαίτερα- στην επώδυνη φάση της αιχμαλωσίας,
βύθισε παθιασμένα
- μέχρι και τα νύχια των χεριών της καρδιάς- στης προσευχής το χοντρό παλαμάρι-
 κρατώντας
 - με τη θεία βοήθεια της επίκλησης του Ονόματος του Ιησού-
 το κεφάλι του νού,
έξω απ’ τα νερά της μαύρης Αβύσσου
 που ζήταγε να τον πνίξει.
Απελπισία και κακουχία μέχρι θανάτου, σχεδόν, πλην,
"μακάριοι οι ελπίζοντες επί Κύριον".
Και ο στρατιώτης - ο εν Μικρασία αιχμάλωτος- Γεώργιος, θερμώς ήλπιζε.
Και εκτενώς, μυστικά προσευχόταν.
Εκεί στον άρρητο ζόφο της οδύνης - της ψυχής και του σώματος- έξαφνα- μέρα, ή βράδυ,
δεν θυμούμαι, αν μου είπε ο καπετάνιος- είδε μπροστά του, με ορθάνοιχτα μάτια- ολοζώντανο- τον Αϊ Γιώργη, καβαλάρη πάνω σε άλογο, αρματωμένο, όπως οι αγιογράφοι- με σέβας- τον ιστορούνε.
Μαρμάρωσε.
Κοίταξε το Γιώργη,  για ατέλειωτα δευτερόλεπτα
-  σοβαρός, φοβερός, μεγαλόπρεπος ο Άγιος-
 μέσα στα μάτια.
Το βλέμμα Του- Φως, θεόσταλτη αστραπή- έλαμψε ελπιδοφόρα -
 στου πόνου,  τη νύχτα.
Η φωνή του, με επιβλητικότητα κεραυνού, μια -μόνο- λέξη, εκτόξευσε:
- ΦΥΓΕ!
Κι εχάθη απ' εμπρός  του.
Ο νεαρός αιχμάλωτος στρατιώτης, ο Γιώργης, συγκινημένος όσο δεν περιγράφεται,
αποφασισμένος, πια-  για ζωή και για θάνατο-
όρθωσε σαν αετός, της ψυχής τα φτερά,
οπλισμένος με θάρρος και  ελπίδα ουράνια .
Ψιθύρισε, συνωμοτικά,  στους συγκρατούμενους, που βρίσκονταν  παραδίπλα:
- Θα πάρω δρόμο!
- Θα λευτερωθώ!
Είδα τον Άϊ Γιώργη, ζωντανό,  ολοζώντανο σας λέω- να φύγω- με πρόσταξε!
Θα τον ακούσω!
- Ποιος θά ‘ ρθει κοντά μου;
Μη φοβόσαστε!
Θα μας δώσει βοήθεια!
Θα μας σώσει!
Τον κοίταξαν τρομοκρατημένοι, ξεπνοημένοι, οι άλλοι.
Δυο τρεις, μόνο, τον πίστεψαν και πήραν το ρίσκο να πάνε μαζί του.
Ευθύς, σταυροκοπήθηκαν με δέος, επικαλούμενοι
του Τροπαιοφόρου τη Χάρη, και ξεκίνησαν προχωρώντας κατά την κεντρική πύλη,
του - άγρυπνα φυλασσόμενου- τούρκικου στρατοπέδου.
Πέρασαν από κάμποσες ενδιάμεσες μικρότερες πόρτες.
Τις φύλαγαν βαριά οπλισμένοι, κτηνώδεις φρουροί.Και -ω του θαύματος- που αναφωνούν,  οι παλιές φυλλάδες- περνάγαν απαρατήρητοι –
αόρατοι, απ' τον κάθε έλεγχο, ενώ ο άγριος φρουρός έστεκε εκεί, όρθιος, μπροστά τους, με ορθάνοιχτα μάτια-  πλην- να τους δεί δεν μπορούσε!
- Θεία δύναμη τους περιφρουρούσε, τους σκέπαζε!
Ούτε τους έβλεπαν, ούτε τους άκουγαν, ούτε τους ένιωθαν...
Η εμπειρία, με λόγια, δεν περιγράφεται.
Οι παρουσίες τους, για τους Τούρκους αόρατες!
- Το πιστεύεις;
- Εδώ που φτάσαμε πιά,  με  ΔΝΤ που μας έπεσε στο κεφάλι,  ό λ α τα πιστεύω, μανδάμ
- μη ρωτάς - τι έγινε, λοιπόν, παρακάτω;
- Περπατούσαν, απλά,  προς τη λυτρωτική έξοδο-ανεμπόδιστοι!
Απλώς, δραπετεύσαν, λες και πηγαίναν περίπατο,  χωρίς να λυθεί, ούτε ρουθούνι!
Πεζοπορώντας, στη συνέχεια, μέρες και μέρες ατέλειωτες, με πείνα, με χτυποκάρδια, με κινδύνους για κακό συναπάντημα,  με προφυλάξεις , πάντα με αδιάλειπτη προσευχή - ως θώρακα ψυχικής προστασίας- πάντα προσβλέποντες στη βοήθεια την άνωθεν,
κατόρθωσαν κι έφτασαν σώοι, αβλαβείς και ευλαβέστατοι, με Χαρά μέχρι θανάτου, στα πάτρια εδάφη...
Ο παππούς, Γιώργης, επί χρόνια μετά, ζωγράφιζε
με λέξεις  και, ξαναζωγράφιζε στα παιδιά,
και στα παιδιά των παιδιών του,  τα υπερφυσικά γεγονότα.
Κοσμογυρισμένος καπετάνιος, κι ο Γιώργης ο εγγονός, που μου αφηγήθηκε με συγκίνηση,
του παππού του,  τη συγκλονιστική  ιστορία...
............................................................................

Γι αυτό σου λέω, λατρεμένο μου...
Μην απελπίζεσαι, όταν τα πράγματα, σού φαίνονται δύσκολα.
Εσύ, θα πράξεις  ό,τι καλύτερο περνάει απ'το χέρι σου.
Η έκβαση των πραγμάτων δεν ανήκει σε σένα.
Αν Εκείνος, θέλει- αν κρίνει- μας δίνει τη λύτρωση από κάθε δοκιμασία με τις μεσιτείες των μεγάλων αγίων,που Τον αγάπησαν μέχρι θυσίας του τιμίου τους αίματος...
Οι άγιοι κυκλοφορούν ανάμεσά μας, ζωντανοί!
Πιο ζωντανοί απο μένα που σου γράφω,  κάθε τόσο,  μηνύματα στο μπουκάλι.
Πιο ζωντανοί κι από σένα που τα αλιεύεις στο κυβερνο-πέλαγος...
Όταν φτάνουν τα δύσκολα, μικρό αετόπουλο, τότε ακόμα πιο έντονα, να ενεργείς,
 με αδιάλειπτη προσευχή και με θεία ελπίδα!
Στο υπογράφω, αφιλοκερδώς, ανιδιοτελώς, εξ εμπειρίας, και λειτουργεί
με την αναπόδραστη δύναμη, που έχουν της Φύσης, οι νόμοι:
Η σωτηρία της ψυχής και του σώματος, για να ανατείλει,
πρέπει 
-εκ βάθους καρδίας- 
πρώτα
να την πιστέψεις!

Δώσε έμφαση σ' αυτό, και  το α ψ ε υ δ έ ς στόμα
του Αναστημένου Θεάνθρωπου:

"Ει δύνασαι πιστεύσαι,
π ά ν τ α
δυνατά τω πιστεύοντι. "
(Μάρκου θ΄στ. 23)

...................................................................

Τετάρτη, 7 Μαΐου 2014

ΕΟΡΤΗ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΡΟΠΑΙΟΦΟΡΟΥ- AL HADER.




Σήμερα(23/4-6/5) εορτάσαμε τον Αη Γιώργη σύμφωνα με το παλαιό εορτολόγιο.
Πλήθος ναών,μονών και ενοριών-κοινοτήτων στην Αγία Γη αφιερωμένα στον άγιο που οι ντόπιοι ονομάζουν Μαρ Τζέριες η Αλ Χάντερ ,όπου σημαίνει ο "πράσινος", τοπική ονομασία-τοπωνύμιο του αγίου Γεωργίου.Κάποιοι λένε, ίσως επειδή ο άγιος ως στρατιωτικός φορούσε πράσινα,άλλοι αναφέρουν ότι ίσως επειδή αγαπούσε το πράσινο,η επειδή η οικία τους ευρισκόταν μέσα σε καταπράσινες περιοχές,σαν την μονή του που πανηγύρισε σήμερα.Είναι νοτιοδυτικά της Βηθλεέμ στο μικρό χωριό Μπεντζαλά.Η περιοχή είναι κατάφυτη από αμπέλια και ελιές,και σύμφωνα με την παράδοση ανήκε στην μητέρα του αγίου ,την αγία Πολυχρονία.Κάποιοι ιστορικοί αναφέρουν ότι εδώ ήταν πατρικό σπίτι της αγίας ,όπως επίσης και στην πόλη της Λύδδας,όπου και ο τάφος του Τροπαιοφόρου.Η Θεία Λειτουργία σήμερα, ετελέσθη σε 4 γλώσσες,ελληνικά,αραβικά,ρωσικά και γεωργιανά,και στα ρουμανικά το 
"Χριστός Ανέστη".
Να είναι βοηθός μας και μεσίτης ο άγιος μεγαλομάρτυς Γεώργιος στις δυσκολίες μας και πνευματική μας πρόοδο και προκοπή.ΑΜΗΝ.